جلسه ۱۵۹

تلمیذ: پس اقرار است.

استاد: بله، اقرار است منتها چون علیه صاحب خودش ـ این آقایی که این را انجام داده؛ نفسش آمده این را انجام داده است ـ هست لذا می‌گویند: شهادت نیست.

بله، اقرار می‌کند منتها در جنبۀ اقرار مسئله‌ای هست که اقرار، فاعل بالإستقلال است وقتی که شخص یک عملی را انجام می‌دهد یعنی فاعل دارد این عمل را انجام می‌دهد اما چون اینها استقلال ندارند و نفس استقلال دارد لذا جنبۀ اقرار در اینها یک‌قدری چیز است درهرصورت این که دارد در اینجا شهادت می‌دهد می‌خواهد بگوید که من خودم حضور داشتم. این شهادت، شهادت وجودی است. راجع به پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم هم داریم ـ این آیاتی که مربوط به پیغمبر اکرم است ـ در آیه دارد:

﴿وَيَوۡمَ نَبۡعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٖ شَهِيدًا عَلَيۡهِم مِّنۡ أَنفُسِهِمۡ وَجِئۡنَا بِكَ شَهِيدًا عَلَىٰ هَٰٓؤُلَآءِ﴾.¹

در این آیه هست که تو را بر همۀ اینها شاهد قرار می‌دهیم؛ شاهد بر اعمال و رسالت و شاهد بر نحوۀ انجام مأموریت اینها قرار می‌دهیم؛ این شهادت پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم شهادت وجودی هست، شهادت ولائی هست نه‌اینکه شهادت سمعی و بصری باشد. فرض کنید که پیغمبر دارد به حضرت موسی نگاه می‌کند که به چه ‌نحو این مأموریت را انجام داد آیا درست انجام داد یا غلط، این‌طور نیست. یااینکه حضرت عیسی آیا در ادای رسالت خودش تام بود و در کمال بود یا نه؟ این‌طور نیست. همین‌طور حضرت خضر و حضرت ابراهیم و ... . شهادت پیغمبر ولائی است یعنی وجود آنها در وجود پیغمبر است پیغمبر وجود آنها را در وجود خودش می‌دید و یک شهادت حضوری داشت یعنی علم حضوری به اعمال آنها داشت. شهادت، شهادت وجودی است و تحقق کُونی است یعنی کُونِ آنها، عمل آنها، فعل آنها در نفس پیغمبر بوده است از این نقطه‌نظر دیگر سمعی در کار نیست بصری در کار نیست اگر سمع و بصری باشد سمع و بصر از این قسم است نه سمع و بصر ظاهری و اینها.