جلسه ۱۴۴

الآن خودم را به ماده مقیّد کرده‌ام بعد همین الآن ماده را از خودم بر می‌دارم مجرد می‌شوم، اینجا دیگر معجزۀ انبیا خودش روشن می‌شود؛ وقتی‌ که حضرت موسی چوب را تبدیل به اژدها می‌کند واقعاً یک اژدهای خارجی الآن در خارج درست شده است، یک مار عظیمی در خارج است، خیال هم نیست، آن [خیال] برای سَحَره است که ﴿يُخَيَّلُ إِلَيۡهِ مِن سِحۡرِهِمۡ أَنَّهَا تَسۡعَىٰ﴾¹ ولی [معجزۀ] حضرت موسی در خارج واقعاً هست و ماهیت ماریه دارد، حقیقت این شیء الآن مار شده است، الآن این حیوان است و روح حیوانی دارد، نه‌اینکه به‌ خیال آنها درمی‌آید که این حیوان است و دهانش را باز و بسته می‌کند! مار است روح حیوانی دارد سَم دارد دُم دارد دندان دارد استخوان دارد، مار شده است.

شما مار واقعی در باغ‌وحش نمی‌بینید؟! این همان است، این هم مار است، یک مار شده است، از کجا پیدا شد؟! از همان چوبی که در آنجا بود، آیا آن چوب حصه‌ای از وجود بود یا نبود؟! حصه‌ای از وجود بود، همان حصۀ از وجود به روح حیوانی و فلان تبدیل شد و به افعی تبدیل شد. حالا که افعی شد [افعی] دیگر نمی‌خواهم افعی بماند بلکه می‌خواهم دوباره به چوب برگردانم لذا همان روح افعی از او سلب می‌شود، آن ماده از او گرفته می‌شود و به حالت چوب برگردانده می‌شود.

پس هرچه در عالم انجام می‌شود دخل و تصرفات در خود وجود منبسط است، خارج از آن وجود منبسط هیچ چیزی نیست، امروز این‌طور است فردا آن‌طور است.

حقیقت وجود در دست امام

امام، مجرای وجود

کاری که امام رضا و موسی‌بن‌جعفر علیهما‌السّلام کردند همین بود. نقش بر دیوار است، آن نقش را چه‌کار می‌کند؟! چون وجود دست امام است، حقیقت وجود دست امام است، خودش اصلاً مجرای وجود است، خود امام به آن وجود روی این نقش، لباس مادی می‌پوشاند لذا «شیر» می‌شود، آن وجود کجا بود؟! آن وجود عبارت از وجود پروردگار است و چون این در مجرای وجود و فیض پروردگار هست پس خودش هم می‌تواند این هستی را به این شکل درآورد، آن وجود، ارادۀ امام می‌شود، آن وجود، مشیت امام می‌شود بنابراین کل عالم عبارت از مشیت حق است که آن‌هم عین ذات حق است و کسانی که در مجرای آن مشیت واقع شده‌اند، آنها هم می‌توانند همان را انجام دهند، نه‌اینکه از آن مشیت خدا یک‌تکه را بردارند و تغییر و تحول دهند! نه، همان خودشان را به شکل شیر درمی‌آورند.