جلسه ۱۴۴

بنابراین هرچه که انجام می‌گیرد همان حدود و همان صورِ حقیقت است؛ چه فرقی می‌کند که آن در حضرت عیسی باشد یا در ما باشد؟! همین است دیگر. پس ما که غضب می‌کنیم مظهر قهاریت هستیم، ما که می‌خندیم مظهر رحمانیت هستیم.

...

هیچ اراده‌ای از خودمان نداریم، همان شمر که سر امام حسین علیه‌السّلام را می‌بُرد، با اراده و مشیت خدا می‌بُرد و با قدرت خدا دارد می‌بُرد. شمر در آن زمان مظهر محیی خداوند است، [با اینکه مقابلش] امام است‌، ولی مظهر محیی است. حالا [چه کسی] به شمر این قدرت را می‌دهد؟ خود همین امام حسین که الآن دارد سرش را می‌برد، خود او می‌گوید که ببُر.

ابن‌ملجم که شمشیر را بر فرق امیرالمؤمنین علیه‌السّلام می‌زند، آیا با ارادۀ علی می‌زند یا علی خودش را کنار کشیده است؟ می‌گوید که من خودم را کنار کشیده‌ام حالا می‌خواهی بزنی بزن! مگر او می‌تواند بدون اراده و اختیار علی چشمش را به‌هم بزند؟! نمی‌تواند نفس بکشد [آن‌وقت] شمشیر را می‌تواند بردارد؟! پس کسی که می‌زند، علی [به او] می‌گوید که بزن!

من خودم این را قادر کرده‌ام! وقتی ولی به مقام ولایت برسد اصلاً خودش مجری آن مشیت خداوند در تمام عوالم می‌شود و مِن‌جمله در خودش. بله، همه مظهر هستیم، نباشیم که کفر است، من این لیوان را بردارم مظهر قادر هستم، بخندم مظهر ...، همۀ اینها فعل خدا است ولی صحبت در این است که خود خدا در اینجا خودش را به صورت درآورده است یعنی هر کسی که انجام می‌دهد از این نقطه‌نظر که خودش را مستقل در تأثیر می‌بیند خودش را حرکت می‌دهد و خودش باعث فعل خودش می‌شود، باعث کمال خودش می‌شود، باعث پیشروی خودش می‌شود چون خودش را مستقل در تأثیر می‌داند.