جلسه ۱۳۵

تلمیذ: یعنی در مورد حضرت اسماعیل اصلح همان نبریدن بود و در مورد امام حسین اصلح بریدن می‌شود؟!

استاد: بله، بریدن است. اگر بریدن نیست پس چیست؟! کشتن امام حسین اصلح نبود؟! آیا فساد داشت؟ برای امام حسین کشته شدن بد بود؟! کمالش بود! چه کسی می‌گوید که بد بود؟! خیلی هم خوب بود اما برای حضرت اسماعیل این‌طور نبود اگر حضرت اسماعیل کشته می‌شد دیگر امام حسین به‌وجود نمی‌آمد.

تلمیذ: یعنی چاقو این‌قدر ادراک دارد که تا آنجا ...

استاد: بله آقا! بله آقا! مگر نداریم که تمام ذرات عالم برای امام حسین علیه‌السّلام گریه کردند ریگ‌های بیابان زیرشان خون بود¹ اینها همان شعور است که حقیقت خودش را ظاهر کرده است و به این صورت درآورده است شعور این است. مگر نداریم وقتی‌که امیرالمؤمنین علیه‌السّلام می‌آمد به آن گداها و اینها نان می‌داد تمام در و دیوار با آن حضرت تسبیح می‌گفتند؟!² غیر از اینکه آن حضور حضرت را ادراک کنند چه بود؟! مگه نداریم: ﴿وَإِن مِّن شَيۡءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمۡدِهِۦ وَلَٰكِن لَّا تَفۡقَهُونَ تَسۡبِيحَهُمۡ﴾³ این مگر غیر از شعور است؟! وقتی‌ یک موجود غیر ذوی‌الشعور مثل ماشین کوکی تسبیح بگوید چه فایده‌ای دارد؟! چه فایده‌ای دارد که خدا منت سر ما بگذارد که احمق‌های بی‌شعور شما تسبیح نمی‌گویید ولی هر موجود و هر ذره‌ای دارد تسبیح من را می‌گوید؟! پس معلوم است که با اختیار، علم، قدرت، کُرنش و تواضع در مقابل عظمت مطلقه دارند این‌ کار را انجام می‌دهند.

مولانا می‌گوید:

...

آنهایی که چشمشان باز شده است می‌بینند که تمام عالم [شعور و تسبیح] دارند و برگشت همۀ اینها به‌ همین علم و حیات و قدرت است که دارند این را انجام می‌دهند موجودی که علم ندارد تسبیح هم ندارد، قدرت‌ ندارد تسبیح هم ندارد، حیات ندارد مرده است و تسبیح هم ندارد، پس برای تسبیح باید هرسه‌تا باشند؛ اگر قدرت و حیات داشته باشد ولی علم نداشته باشد نمی‌تواند به عظمت پروردگار پی‌ببرد اگر علم داشته باشد و نتواند حرف بزند باز نمی‌تواند، اگر حیات هم نداشته باشد که مرده‌ است ـ آنکه دیگر بهتر! ـ پس فقط کار ما از همه خراب‌تر است.