جلسه ۹۴

قوۀ صرفه یعنی جهت وجودی ندارد، جهت فعلیت ندارد، یعنی لنگ در هواست. «و إلّا فَالکلامُ فی الإمکانِ الاستعدادیِّ»؛ بحث ما در تهیّؤ است نه‌اینکه چه زمانی تهیّؤ در آن واقع می‌شود و ملاّصدرا فقط به خود نطفه مثال زده است.

أللهم صل علی محمد و آل محمد