شرح خطبه مصنّف (2)

و امّا المهیة، فمع کونها ظلمةً، إطلاق الفیء علیها باعتبار اصل التعلّق بالغیر؛

«ماهیّت با اینکه ظلمت است ولی اطلاق فیء به آن ماهیّت به اعتبار اصل تعلّق به غیر است.»

چون ماهیّت تعلّق به آن وجود خاص است و آن وجود خاص تعلّق به آن وجود منبسط است؛ لذا به ماهیّت هم اطلاق فیء می‌شود و الاّ در عالم اصلاً ماهیّت وجود ندارد.

جایگاه پیامبر و امام در هدایت

(ثُمَّ)؛ بعد حمد واجب الوجود (عَلَی النّبیَّ)؛ الخَتمی، صلّی الله علَیه و آله (هَادِی الْأمَّة)؛ هدایةً تکوینیّة بباطنه، و تشریعیّة بظاهره؛

«سپس بعد از حمد واجب‌الوجود و درود فراوان بر پیامبر ختمی مرتبت صلّی الله علیه و آله و سلّم که پروردگار به باطن و حقیقت آن نفس شریف همه اشیاء را هدایت تکوینی می‌کند و هر کدام از آن اشیاء را به سرحدّ کمال خودش می‌رساند. و به ظاهر آن نفس شریف هدایت تشریعی هم می‌کند که عبارت است از آن اوامر و نواهی که فرموده‌اند.»

(وَ آلِهِ الغُرّ) جمع «الأغرّ» من «الغرَّة»: بیاض الوجه؛

«غُرّ که جمع اَغرّ است از غُرّة که به معنی بیاض الوجه است. تمام اینها دارای صورت‌های نورانی هستند و حکم چراغ را دارند برای هدایت مردم.»

تلمیذ: زنده بودن یا نبودن ایشان در این مسئله فرقی ندارد؟

استاد: نه، فرقی ندارد و الآن هم همین‌طور است.

تلمیذ: آن‌وقت این مطلب با مسئلۀ امام زمان علیه السّلام که حیات ظاهری دارند چطور جمع می‌شود؟

استاد: آن هدایت تکوینی الآن به‌واسطۀ امام زمان علیه السّلام تحقّق پیدا می‌کند.

تلمیذ: پس پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم چه نقشی دارند و دور هریک از ایشان چگونه است؟

استاد: امام زمان علیه السّلام از جهت سلسلۀ اسباب از پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم می‌گیرد و او هم از خدا می‌گیرد و به این امام زنده می‌دهد و این امام زنده است که در این عالم دارد کار انجام می‌دهد.

تلمیذ: پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم هم از خدا می‌گیرد؟

استاد: بله، خودش که چیزی ندارد. خودش صفر است و اصلاً این کاغذ هم نیست یعنی هیچ.