جلسه ۷۹۰

 اصحاب گفتند: آقا، راحت شدیم. امّا تا حالا شده است كه حضرت دروغ بگوید و بعد بگوید كه بله من دروغ گفتم شما ببخشید و من اشتباه كردم و دروغ گفتم. یك موردى تا حالا داریم؟ یك موردى بوده كه بیاید بگوید ببخشید آقا من اشتباه كردم؟ حالا دورغ هم نه، من اشتباه كردم، نمى‌دانستم، نگفتم و یادم رفته بود. آیا در تاریخ ائمه همچنین چیزى داریم؟ اگر هست كسى بیاورد.

 آن امامى كه ما قائل هستیم، اهل این حرف‌ها نیست، اهل این مسائل نیست. امام علیه‌السلام، اقرب الینا من حبل الورید است نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ ق، ١٦، امام این است، امام واسطه در هر تعین و در هر وجود است، قبل از اینكه انسان خودش اطلاع پیدا بكند، او اطلاع و علم حضورى نسبت به این مسأله دارد، بلكه بالاتر از علم حضورى بلكه علم شهودى و علم ایجادى دارد. نفس امام، خودش موجد است نه تنها حضور دارد حتى بالاتر از آن عمل حضورى كه منتزع از او مى‌شود، اصلًا موجِد است. قبل از تحقق مُلكى، تحقق ملكوتى در نفس او پیدا كرده است.

 على كل حال، لذا خیلى ما باید مواظب و مراقب باشیم كه به دام جریانات و مسائل روزگار، بالا و پایین‌ها، فراز و نشیب‌ها نیافتیم. چون بالاخره تا وقتى انسان راجع به دیگران حكم مى‌كند مسأله مهم نیست. ولى یك وقتى این جریانات به سر خودش می‌آید، قضایایی برای خودش پیدا می‌شود، و در این قضایا چه بسا این شخص كه ضرر متوجه او خواهد شد باید ببیند آیا حق می‌گوید یا ناحق می‌گوید، چه مقدارش حق است چه مقدارش ناحق است؟ باید به این مسائل توجه كند. بله یك وقت انسان برای دیگران قاضی می‌شود كاری ندارد بر فرض خیلی رعایت كند و مسائل حُب و بُغض را در نظر نگیرد شاید بتواند، ولی یك وقتی جریان برای خود انسان اتفاق می‌افتد برای منتسبین به خود انسان اتفاق می‌افتد و برای خانواده انسان، برای رفیق انسان، در یك همچنین شرائطی انسان بتواند كاملا صاف و شفاف بدون هیچ‌گونه جهت‌گیری و بدون هیچ‌گونه اتخاذ رویه اگر بخواهد به همان اصل و مبنا برسد اینها خیلی كار می‌برد. بزرگان دستوری كه می‌دادند این بود كه: انسان در هر قضیه‌ای مراقب این مطلب باشد، در این قضیه اگر انسان مراقبت كرد و حق را واقعاً رعایت كرد [پیروز است‌].