جلسه ۷۸۴

 یك وقتی شما می‌گویید این استوانه بودن، این شیء دارای دو حقیقت است، یكی پلاستیك و یكی هم استوانه، این استوانه بودن آمده عارض شده بر این پلاستیك و در این یك همچین امری وجود دارد خب این غلط است. به خاطر این‌كه آن پلاستیك و آن استوانه از كجا آمد ضمیمه شد؟ استوانه بدون موضوع كه ما نداریم، ما كه این را نداریم كه یك شیئی فرض كنید كه مواد مذاب در دست من است و من پفش می‌كنم از این فرض كنید كه استوانه حالا قالب هم باشد بر فرض خودش وجود است، یك امر توهمی تعقلی استوانه‌ای تصوری دستمان می‌گیریم می‌چسبانیم به این یك دفعه شما نگاه می‌كنید، این شد، خب یك همچین چیزی فرض بكنید كه خب این معنا ندارد.

 یك وقتی می‌گویید كه آنچه كه ذات این است دو چیز است، یكی مادّه اوست كه ما داریم می‌بینیم كه فرض كنید كه پی وی سی است، یكی عبارت از استوانه بودن است كه این دو تا با همدیگر جمع می‌شود مثل شربت كه یك آب داریم، یك شكر داریم، یك شكر را از این‌جا می‌آوریم و آب را از این‌جا می‌آوریم می‌ریزیم تبدیل به شربت می‌شود. حالا یك امر واحد شد.

 یك وقت این است خب آن در مورد شربت صدق می‌كند كه آن دو تا موجود و جوهر خارجی وجود دارد. ولی در مورد این كه دیگر جوهر خارجی وجود ندارد، پس دو چیز حقیقت ذات این را تشكیل ندادند، حقیقت ذات این یك چیز است، آن خود را به این صورت درآورده، ببینید این‌جا دقت باید بكنید، ما از خارج چیزی نیاوردیم ضمیمه‌اش كنیم، كه آن را به این شكل دربیاوریم، خود آن حقیقت ذاتیه و جوهریه او كه ماده یا هر چه كه هست، خودش، خودش را این‌جور كرده پس این حالتی كه الان این به خود گرفته است این حالت چیست؟ خودش است، خود همان حقیقت ذاتیه است كه خود را به این شكل درآورده، شما چطور می‌توانید این را یك رتبه بعد از این قرار بدهید؟ این رتبه این می‌شود رتبه تعقلی، در عالم تعقل و در عالم تصور ما می‌گوییم كه دو چیز در این‌جا داریم، حالا كه این درست شد یكی اصل الشیء و حقیقة الشیء و مادة الشیء، آن می‌شود همان پلاستیك، یكی مخروط بودنش است، استوانه بودنش است، مكعب بودنش و امثال ذلك، آن می‌شود عوارض. امّا آن عوارض از كجا آمد؟ از خودش درآمد.