جلسه ۷۸۳

 آن روز خواهد رسید كه انسان ولی خدا را اگر با فهم درك كرد ...، این همه من در این مدت سالیان سال می‌گفتم عقلت را به كار بینداز برای این بود، برای همین قضیه بود، كه روزی نیاید و خلاصه ببینیم چه چیزها و چه مسائلی را، توجه می‌كنید؟ برای همین.

 آن زمانی كه مرحوم پدرم به من می‌گفت عقل این‌ها چقدر است؟ عقل این رفقایت چقدر است؟ فهم رفقایت چقدر است؟ برای امروز می‌گفت، برای امروز داشت می‌گفت، توجه می‌كنید؟ برای امروز داشت می‌گفت¹.

 پس آن اراده مرید وقتی كه می‌خواهد یك تشأنی را در خارج بوجود بیاورد، یك تعینی را می‌خواهد در خارج بوجود بیاورد، در چه چیزی تصرف می‌كند؟ همان تصرفی كه بنده و سركار فیض آثار مناقب شعار خودتان در دستتان می‌كنید، آن اراده مرید دست خودش را باز می‌كند می‌شود این، هان تمام شد، به این راحتی، آن اراده مرید دوباره می‌بندد، این‌جور می‌كند، این‌طور می‌كند، این طور، هان ببینید، اراده مرید واحد است برمی‌گردد به نفس، آن امری كه انجام می‌گیرد در خود ذات هست، لذا همه عالم تشأنات شئون ذات می‌شوند، داخلٌ فِی الاشیاءِ لابالمُمازَجَة² كه شما فرض بكنید كه یك شكر را داخل در یك لیوان آب بكنید بعد این شكر را به هم بزنید می‌شود چه؟ می‌شود شربت، این‌طوری نیست، كه یك شكری جدا، آب جدا، خارجٌ عن الاشیاء لا بالمُزَایلة، كه الان این خارج از این است، این این‌جاست و این هم این‌جاست و ربطی به همدیگر ندارند، ارتباط به همدیگر ندارند، این معنایش همین است، كه هر چه اتفاق می‌افتد در تعینات خارج، همه آن‌ها در خود ذات دارد انجام می‌شود، در شئون خود ذات دارد همه این‌ها انجام می‌شود، پس بنابراین جناب حضرت علامه طباطبایی رضوان الله تعالی علیه كه همه ما ریزه خوار سفره شما هستیم، آنچه كه در خارج به عنوان حقیقت نوعیه تحقق پیدا می‌كند چه فرقی می‌كند با آنچه را كه به عنوان عرض و حال، صورت خارجیه به خود می‌گیرد؟ چه فرقی می‌كند؟ همه یكی می‌شود، توجه می‌كنید؟ همه یكی می‌شود.