جلسه ۷۷۸

 در زمان سابق یك جریانی پیش آمده بود كه مرحوم آقا فرمودند: این جریان، جریانی بود كه همه خودشان را امتحان كنند دستشان را این‌جوری كردند و فرمودند: چند نفر ماندند. آن كسانی هم كه بودند فكرشان جای دیگری بود.

 آنها می‌گفتند: خوب است كه این‌طوری بشود؟ آخر تو كه اینجایی دیگر برای چه می‌گویی خوب است كه این‌طوری بشود!؟ تو كه اینجایی! اگر اینجایی پس برای چه می‌گویی آن‌طوری بشود؟!! اگر فردا آن‌طوری بشود آن موقع چه می‌شود؟. فقط ظاهر اینجاست.

 می‌گفتند: اینها بحث‌های تقلیدی است، اینها بحث‌های سیاسی است. این فرد، این را گفت و آن فرد، آن را می‌گفت. این مطلب به این دلیل باطل است و آن مطلب به همین دلیل درست است. بعداً هم چه در می‌آید؟ بعداً نتیجه صحبت این می‌شود كه تفریق بین صلوات گرچه سنت رسول الله بوده ولی چون الان شعار شیعه است، و لو اینكه مخالف با سنت رسول خدا است جمع می‌كنیم¹. این نتیجه كل این بحث‌ها می‌شود. توجه كردید؟ نتیجه‌اش این است. یك موردش را گفتم و بقیه بماند.

 آن چیزی كه ما وظیفه داریم بگوییم این است كه ما باید ببینیم فهم امام و مطلب امام علیه السلام چیست؟ و السلام. با این چیزها نباید كار داشته باشیم. حالا این مطلب به هر جایی رسید كه رسید و به هر نكته‌ای كه رسید، رسید. با موارد سایر افراد موافق بود فَبِها، موافق نبود كه نبود. آقایان برای ما وحی نمی‌آورند. مطالب آقایان برای ما موجب یقین و موجب علم نیست. آنچه كه ما متعبّد به قبول هستیم، فقط و فقط كلام چهارده نفر است كه منشأ و اصل برای این مطلب است.

 وقتی بنده كتاب اجماع را نوشتم خیلی موجب اعتراض آقایان شد كه آقا شما آمده‌اید مطلبی را گفته‌اید كه بر خلاف سنت ١٢٠٠ ساله است!!. گفتم: اصلًا من می‌خواهم مطلبی بگویم بر خلاف سنت ١٢ میلیون ساله، چه می فرمایید؟!! این كه ١٢٠٠ ساله است.