جلسه ۷۷۸

أعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

 امروز چند كلمه‌ای خارج از بحث و به طور كلی راجع به مطالب و مسائلی كه با آنها اشتغال داریم صحبت كنیم. گرچه رفقا می‌دانند و روش ما را در این مدت سنجیدند و آزمودند ولی از باب تكرار و تذكّر، خدمت رفقا و دوستان عرض می‌كنیم. و این موضوع در طول بحث‌هایی كه در پیش داریم و مباحثاتی كه داریم، باید همیشه مورد توجه قرار بگیرد و آن كیفیت مباحثات ماست و در عبارتی جامع‌تر، ارائه مبانی و افكار در سطح كلّی است چه به صورت بحث و چه به صورت صحبت‌های متفرقه و جلسات و یا نوشتجاتی كه بوده و ان‌شاءالله خواهد بود.

 به طور كلّی مكتب ما مكتب تشیع است و در مكتب تشیع اصل و اساس و محوریت برحقیقت است و این محوریت برحقیقت، اصل است. اگر حقّی غیر از علی بود پیغمبر می‌بایست آن حقّ را به مردم ارائه می‌داد، غیر از علی حقّی نیست و وجود هم ندارد.¹ بِنا در مكتب تشیع بر روابط نیست بلكه بر ضوابط است. آن ضابطه هر چه می‌خواهد باشد، باید ضابطه باشد. و شیعه امیرالمؤمنین به آن كسی گفته می‌شود كه به دنبال حقّ باشد نه به دنبال شخص. حقّ هر جا بود در آنجا علی علیه‌السلام در آن موقع و موقِف حاضر است. اگر انسان با یك فرد سنّی برخورد كند به عنوان اینكه این فرد، سنّی است و به او از این جهت كه سنّی است بی‌اعتنایی كند باید بداند در آن هنگام، علی در كنار او نیست. سنّی است كه باشد. آیا این عملی كه انجام می‌دهد مورد رضای علی هست یا نیست؟ این مهمّ است. همین‌طور نسبت به سایر موارد و سایر اموری كه با او ارتباط دارد.

 ما امیرالمؤمنین را امیرالمؤمنین می‌دانیم، یعنی امیر بر مؤمنین. چون اسم امیرالمؤمنین ـ همان‌طور كه رفقا مطّلع هستند ـ فقط مختصّ بر علی ابن ابی‌طالب است و هیچ كدام از ائمه جایز نیست كه این لقب را بر آنها حمل كنیم،² یعنی وقتی امام زمان (عجل الله فرجه) ظهور می‌كنند با اینكه حضرت الآن كه حكومت باطن بر همه كائنات دارد، اگر حكومت ظاهر هم نصیب آن حضرت شود، اطلاق امیرالمؤمنین بر آن حضرت حرام است. فقط و فقط باید بر یك شخص اطلاق شود و آن هم علی ابن ابی‌طالب علیه‌السلام است. این را همه می دانید.