جلسه ۷۷۳

 بعضی‌ها آقا عجب فیلمی‌اند! دارد روضه می‌خواند آدم خیال می‌كند الآن دارد غش می‌كند، نگو همه فیلم است!

 همچین ریخته بهم الآن دارد از آن بالا می‌اندازد پایین خودش را، یك طوری صدا را در این گلو و این دهان و این‌ها یك جوری چیز می‌كنند.، آن افراد می‌بینند این الان دارد غش می‌كند!

 بعد بلند می‌شود می‌رود یك لیوان آب می‌خورد انگار نه انگار كه این الآن می‌خواست بمیرد از شدت حزن و فلان.

 یك دفعه من رفته بودم یك جا زیارت، دیدم یك بنده خدایی دارد صحبت می‌كند و یك دفعه گریه‌اش گرفت! آقا این نم به چشمش نبودها! ـ دیدم ـ دیدم این الآن دارد غش می‌كند! بعد دوباره حرف عادی‌اش را شروع كرد زدن و هیچ مسئله‌ای نبود!

 این كار می‌خواهد! ماه‌ها كار می‌خواهد! بلكه سال‌ها هنر می‌خواهد!

 آدم یك دفعه صدایش را یك جوری كند كه بگویند بیچاره دارد گریه می‌كند. این گریه‌ها از كجاست؟!

 اما این دوتایی كه این‌جا نشسته‌اند این فیلم‌ها آن‌ها را فیلم نمی‌كند. این‌ها ما را فیلم می‌كند. ماها را. ما فیلم می‌شویم، یك دفعه ده سال بعد می‌فهمیم ا! عجب نقره داغی شدیم! یك دفعه پنج سال بعد: ا ا ا عجب كلاهی سرمان رفت! اصلًا این این نبود! حالا ما رفتیم دنبال یك همچنین شخصی، پی او، رفتیم.

 درست شد؟ این‌هاست كه انسان باید مواظب باشد، و متوجه باشد و ببیند كه خلاصه میزان در شخص چیست، قضیه چیست، معیار چیست.

 از این‌هایی كه جلوی آدم می‌گویند آقا ما كسی نیستیم، ما قابل نیستیم، از این‌ها باید ترسید! از این‌هایی كه می‌آیند جلوی آدم می‌گویند آقا اختیار دارید، ما كجا این حرفها كجا، از این‌ها باید ترسید! این معیار را من می‌دهم دستتان! هركس را دیدید بیشتر این حرف را می‌زند ببینید تویش خیلی خراب‌تر است! هرچه تو خراب‌تر باشد، ظاهر چی‌تر است؟ مظلوم و ...!

 اگر تو خراب نباشد، نه! این حرف‌ها را نمی‌زند، صاف می‌ایستد گردنش را هم بالا می‌گیرد و: چه است آقا؟ فرمایشی دارید؟