جلسه ۷۷۳

 حالا اگر كسی از این صد سال قبل و از این الآن و از صد سال بعد بیاید بیرون، ذهنش از این‌جا می‌آید بیرون چه می‌بیند؟ یك امر واحد می‌بیند كه در آن، همه این‌ها جمعند. به یك لحظه همه را می‌بیند كه یك عده این‌جایند، یك عده این‌جایند ولی همه هستند. نمی‌بیند؟ همه را می‌بیند كه هستند. آن همه هستند كجاست؟ این كه همه هستند در كجاست؟ پس چرا من نمی‌بینم؟ پس چرا من آن‌هایی كه در صد سال پیش بودند را نمی‌بینم؟ پس چرا آن‌هایی را كه در صد سال بعد هستند را نمی‌بینم؟ چرا؟

 چون من در موقعیت خودم هستم. تا وقتی كه من در موقعیت و در فضای خودم هستم، نه از قبل خبر دارم و نه از بعد خبر دارم. از هیچ كدام خبر ندارم. از فضای خودم اگر آمدم بیرون، از ادراك محیطی خودم اگر خارج شدم، هم به صد سال قبل اطلاع پیدا می‌كنم در آنِ واحد، ـ نه این كه رتبه، از این‌جا شروع كنم بیایم جلو، نه! ـ به یك برق، به یك جرقه، به یك نفحه، به یك جذبه، به یك شهود، هم نسبت به صد سال قبل اطلاع پیدا می‌كنم، هم نسبت به افرادی كه الان هستند اطلاع پیدا می‌كنم، هم نسبت به آن‌هایی كه صد سال بعد می‌خواهند بیایند. همه را با هم اطلاع پیدا می‌كنم، چرا؟ چون از این مرحله آمده‌ام بیرون. وقتی كسی ازاین مرحله بیاید بیرون دیگر صد سال قبل، صد و پنجاه سال قبل، آمده بیرون دیگر. از این شرائط خودم را خارج كرده‌ام. خروج از این شرائط یعنی اطلاع بر ثابتات. یعنی بر ثابتات احاطه پیدا كرده.

 روی این جهت عالم ذرّ می‌شود عالم عله العلّل برای همه عوالمی كه بر انسان جریان دارند. یعنی بر آن نقطه الأُولی خلقت انسان كه عبارت است از آن ربطیت محضه و مقام خلافت اللهی و همان انسان حقیقی كه از او تعبیر به مُثُل افلاطونیه هم می‌شود كرد. پس ببینید چطوری ما این‌ها را به هم ربط دادیم. مُثُل افلاطونی همین عالم ذرّ است كه این عالم ذرّ یك عالمی است كه در آن عالم چه صد سال قبلی‌ها چه الآن چه بعدی‌ها همه با هم سر یك سفره‌اند. دیگر در آن‌جا قبل و بعد نیست. درست است همه نشسته‌اند سر یك سفره، امّا این اوّل است، این آخر است، ولی همه در یك جا نشسته‌اند. قبلیت و بعدیت ندارد كه این مزاحم این باشد، وجود این مزاحم برای این باشد. همه نشسته‌اند منتها برای خلقت دنیایشان ترتیب است. این بعد از این است. شنبه كه بعد از یكشنبه نمی‌آید. نه! اوّل یكشنبه می‌آید بعد دوشنبه، بعد ...