جلسه ۷۷۲

 نه! این حرف‌ها نبوده، خود درخت سیب در آن‌جا درست شده بوده، منتها آن درخت سیب یك درخت سیب تجردی بوده كه این درخت صورت نازله آن درخت تجردی است، دانه‌های سیب هم در آن موقع همه مشخص بوده، به این شاخه‌اش چند تا باشد، رنگ سیب هم چقدر باشد، وزنش هم چقدر باشد، امسال چقدر باشد، سال بعد چقدر باشد، سال دیگر چقدر باشد. همه این‌ها از آن اوّل تا آن آخر ردیف و به ترتیب در آن‌جا قرار داده شده، بعد همان نحوه در این عالم ظهور پیدا می‌كند به همان ترتیبی كه در آن‌جا بوده، نه این‌كه دیرتر. آن سالی كه شصت و سه كیلو است، باید شصت كیلو بدهد، آن سال چهل كیلو نه، همان شصت كیلو را داده، سال بعدش كمتر: سی كیلو. چون می‌گویند درخت‌ها بعضی یك سال كمتر می‌دهند، یك سال بیشتر می‌دهند؛ این را طبق همان ترتیب از آن‌جا به این جا هم به همین كیفیت می‌آید و انجام می‌شود.

 ما چشم برای دیدن آن مقام جمع را نداریم، و فقط به مقام فرد و تشخص نگاه می‌كنیم، لذا فقط همین سیب امسال را بر درخت می‌بینیم، و بعد آن را نمی‌توانیم ببینیم. اگر فردی چشم او به مقام جمع رسیده، و آن حقیقت جامعه را در تمام سنواتی كه باید این شجره مُثمره دارای ثمر باشد، او آن را مشاهده كرده باشد، همان سالی كه درخت سیب سی كیلو داده، به افراد می‌گوید غصه نخورید سال دیگر هفتاد كیلو این سیب خواهد داد، و همینطور هم خواهد شد.

 كه عرض كردم این مربوط به عالم ثابتات است و در آن‌جا این قضیه در آن‌جا شكل می‌گیرد.

 حالا در این‌جا، مرحوم علّامه می‌فرمایند¹ این آیه دلالت بر یك حقیقت در زمان گذشته را ندارد، بلكه دلالت بر یك واقعیتی را دارد كه آن واقعیت هیچ ارتباطی به گذشته ندارد، این واقعیت آنی است كه ما داریم می‌بینیم، مشاهده می‌كنیم در خارج افراد می‌آیند، در طول زندگی‌شان با مسائلی برخورد می‌كنند، كه خود را تنها می‌بینند، ربوبیت حق را در وجود خودشان مشاهده می‌كنند. آن الست بربّكم همان سؤالی است كه پروردگار در وجود این‌ها در طول این قرائن و آثار و وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها ...² قرار داده و این آیات همه آن‌ها را به این نكته راهنمائی می‌كند كه این پروردگار در این‌جا باید ربّ باشد.