جلسه ۷۷۱

 به عبارت دیگر، ما خیال می‌كنیم آن‌چه كه در این عالم است عالم اختیار است، در حالتی كه ما اختیار و غیر اختیارمان را گذرانده‌ایم! دوره اصلمان را كه نسخه اصل است ما گذرانده‌ایم و حالا این نسخه زیراكسش را دارند به ما نشان می‌دهند كه در این عالم داریم حركت می‌كنیم و در این عالم داریم سیر می‌كنیم و در این عالم داریم كار می‌كنیم و به طور كلی غافلیم از آن‌چه كه كار اصلی را خلاصه این كه دارد انجام می‌دهد و چه شخصی دارد انجام می‌دهد. آن حقیقت وجودیه‌ای كه در آن عالم بوده، آن حقیقت وجودیه اصل است بر خلاف تصور ما كه این ظهورات در این عالم را اصل می‌دانیم و اصلًا التفاتی به این مسئله نداریم، آن حقیقت وجودیه كه در آن عالم تحقق پیدا كرده، اصل آن بوده، اختیار در آن‌جا بوده، مؤمن و كافر در آن‌جا بوده و آن فعل در آن‌جا انجام شده، امام حسین شهادت را در همان‌جا قبول كرده و پذیرفته، منتها در این عالم دارد آن كپی آن‌چه را كه در آن عالم پذیرفته دارد در این عالم دارد به منصه ظهور می‌آورد¹. اگر در آن عالم اختیار شهادت نمی‌كرد، هیهات بود كه كربلایی در این‌جا تحقق پیدا كند. آن جناب یزید و ابن زیادی كه آمدند و این مسائل را به وجود آوردند، در همان عالم اختیار كردند مسئله را، در همان عالم اختیار كردند و اگر در آن عالم جور دیگری اختیار می‌كردند دیگر هیچ وقت این یزید آن یزید نبود، یك یزید دیگری بود؛ آن یزیدی نبود كه مقابل امام حسین بایستد، درست شد؟

 و به قول خواجه عبدالله ایشان كه می‌فرماید: الهی همه از آخر ترسند و ما از اوّل²!

 كه در اوّل چه گذشته؟! منتها چیزی كه هست، آن را به ما نشان نمی‌دهند كه یك وقتی خلاصه ـ ضعیف هستیم دیگر! ـ یك وقتی می‌آییم هنگ می‌كنیم، قاطی می‌كنیم، اگر بگویند كه آقا شما یك ماه دیگر ان‌شاءالله ریق رحمت را سر می‌كشید، همین الآن به جای یك ماه دیگر همین الآن غش می‌كنیم می‌افتیم می‌میریم، یك ماه زودتر هم تازه از موعد خدا ...