جلسه ۷۷۰

 حالا كاری به این نداریم، از این صرف نظر كنیم. اما اگر می‌آمد صریح بیان می‌شد، نه یك آیه، دو آیه كه كسی نتواند حرف بزند. ده جای قران اسم علی می‌آمد. همین علی بن ابی طالب فلان، همین به خصوص كه پدرش ابوطالب است و مادرش فاطمه بنت اسد و پسر عموی پیغمبر، خب نه دیگر اگر قرار بر این است كه صریح باشد، آدم باید صریح بیاید بگوید دیگر. درست شد؟ همین این علی بن ابی طالب بعد از فوت پیغمبر سر جایش نشسته و همان كاری را انجام می‌دهد كه پیغمبر انجام می‌داد. دیگر عمر و ابوبكر اینجا چكار می‌كردند؟ آن‌ها می‌رفتند كاسه كوزه‌شان را جمع می‌كردند دیگر! دیگر عبدالرحمن بن عوف و نمی‌دانم فرض كنید كه مخالف و معاند این‌جا چه می‌كند؟

 باید اسم علی مخفی بماند تا آن كسی كه در ذاتش خرده شیشه دارد بتواند بیاید خرده شیشه‌اش را نشان بدهد. تا آن افرادی كه در ذاتشان ... و الّا همه اسباب و وسائل از آن‌ها گرفته می‌شود، عالم امتحان به هم می‌خورد. توجه كردید؟ اصلًا باید اسم علی مخفی بماند. اگر اسم علی ظاهر بشود، حقدها و حسدها كجا دیگر می‌تواند بیاید خودش را نشان بدهد؟ معاندت‌ها و عنادها و حقدهای بدر و حنین كجا می‌خواهد بیاید، بستر و زمینه و ظرف برای ارائه دیگر ندارد. آن‌وقت دیگر در آن‌جا بین سلمان و بین غیر سلمان دیگر شناخته نمی‌شود. مراتب فرض بكنید كه تقوا و ایمان در آن‌جا محقق نمی‌شود، همه می دانند دیگر، می دانند همین است دیگر، كسی هم نمی‌تواند حرف بزند. حرف بزند: ا! آقا مقابل پیغمبر ایستادی؟ مقابلِ ...

 باید زمینه جوری باشد كه بشود مقابل امام حسین ایستاد. اصلًا دنیا باید این طور باشد. آن زمان زمان حضرت است. آن زمان حضرت دیگر این حرفها نیست، همه چیز دیگر بر پا می‌شود و می‌آید یا علی، هركس می‌خواهد گوش بدهد بدهد، هركس هم نمی‌خواهد، به قول مشهدی‌ها همه از یك طرف، همه از یك كَنار خلاصه ترتیب همه را می‌دهد! آن‌جا دیگر این خبرها نیست. اما تا آن موقع می‌خواهد برسد، همه باید رشدشان را بكنند، همه باید در هر زمینه از آن مسائل نفس عبور كنند. و الّا اگر عبور نكنند رشد ندارد، معنا ندارد.