جلسه ۷۷۰

 اگر حق است همه جا حق است. اگر حق است آن كه دیگر ظهور و غیب ندارد. غیبت و ظهور ندارد. لذا امام صادق علیه السلام می‌فرماید: كسی كه در راه باشد و منتظر قیام قائم ما باشد، درست مثل كسی است كه در خیمه خود حضرت است و با آن حضرت وجود دارد و با آن حضرت شهید می‌شود،¹ یعنی شهادت پیدا می‌كند. هیچ تفاوتی ندارد. چرا؟ چون غیبت خودش را در همان زمانِ ظهور قرار داده. و دیگر برای او تفاوتی نمی‌كند. حضرت ظهور بكند یانه، در روایات داریم دیگر! كه تفاوتی ندارد چه ظهور بكند چه ظهور نكند؛² چون این خودش را همیشه در كنار حضرت قرار داده. و وقتی كسی خودش را در كنار حضرت قرار بدهد، خودش را در حق قرار می‌دهد؛ این خیلی قوی‌تر می‌تواند از نفس عبور كند تا این‌كه خود حضرت در كنار باشد و بشنود و گوش بدهد. بشنود ...

 دستوراتی كه مرحوم آقا می‌دادند، آن دستورات را یك وقتی بیایند در بزنند، در خانه، آقای فلان شما از فردا یك همچنین كاری را انجام بدهید: چشم چشم چشم! هرچه امر بفرمایید.

 و می‌رود انجام هم می‌دهد. خب این، این نحوه انجام بدهد، یا این‌كه نه، احساس بكند این دستور دستورِ ایشان هست یا نیست، حالا برود انجام بدهد، این صد برابر قوی‌تر از آن است، صد مقابل قوی‌تر است. توجه كردید؟ این است كه انسان را عبور می‌دهد و از نفس می‌گذراند و به آن واقع و حقیقت مطلب می‌رساند.

 مرحوم آقا می‌فرمودند: من برای كارهایی كه انجام می‌دادم منتظر دستور استادم نمی‌شدم. ایشان روششان این بود. منتظر دستور استادم نمی‌شدم. یك وقتی استاد به ایشان دستور می‌داد، خب نمی‌داند دیگر. آدم وقتی نمی‌داند باید به او بگویند. توجه كردید؟ وقتی نمی‌داند باید به او بگویند. ولی وقتی كه انسان بداند، دیگر برای چه می‌خواهد منتظر باشد؟ خب می‌داند نظرش چیست دیگر! وقتی نظرش هست باید برود انجام بدهد. بعضی‌ها می‌آیند پیش آدم: آقا ما می‌دانیم ولی شما به ما بگو!