جلسه ۷۷۰

 لذا یادتان باشد من مدام به این مسئله متذكر می‌شوم، وقتی شما خودتان یك مسئله را انجام بدهید مهم است، نه این‌كه امام زمان بیاید به شما بگوید. اگر امام زمان بیاید به شما بگوید فایده‌ای ندارد دیگر. باید حضور حضرت را در كنار خودتان حس كنید و انجام بدهید، نه این‌كه حضرت بیاید بگوید. آنی كه حضرت می‌گوید با آن شمائل، با آن جلال، با آن ابّهت، با آن عظمت است، نفس در برابر آن ابّهت و عظمت خواهی نخواهی خاضع است! فایده‌ای ندارد. مثل این كه خدا بیاید بگوید این كار را انجام بده!

  ـ چشم چشم چشم! میروم انجام می‌دهم!

 و می‌رود انجام هم می‌دهد! حج انجام می‌دهد. امّا فایده ندارد. آن رشد نمی‌دهد. فعلی را كه امام علیه السلام دستور بدهد به عنوانی كه او امام است و به عنوانی كه او دارای جلال است، فقط همین قدر باعث می‌شود انسان گناه نكند. ولی این‌كه ثوابی بر آن مترتب باشد و موجب تقرب بشود و موجب عبور نفس بشود و بُرش نفس باشد نیست. دستور حضرت همه جا هست. انسان باید دستور حضرت را به عنوان دستور حضرت انجام بدهد نه به عنوان این‌كه امام است! امام است! یك امام، یك شخصیت، یك موقعیت، یك وضعیت، امام زمان! امام زمان است دیگر! امام زمان باید انجام بدهیم! باید برویم نمی‌دانم چه بكنیم.

 این‌ها نتیجه چندانی ندارد، نمی‌گویم بی‌نتیجه است، ولی نتیجه‌اش ...

 اگر شما آن حضور حضرت را در كنار خودت همیشه حس كردی و غیبت او مثل حضورت بود، آن موقع آن عملی را كه انجام می‌دهی آن نفست را می‌بُرد و عبور می‌دهد و آن می‌آید و تو را حركت به سمت آن حقیقت می‌دهد، چرا؟ چون ولایت حضرت، ولایت عبارت از عبور نفس است. ولایت امام علیه السلام، یعنی عبور نفس، از مرتبه ظاهر به مرتبه حق.

 پس امام علیه السلام حق مطلق است، چرا ما آن حق را فقط در ظهورش دنبال كنیم؟ چرا؟