جلسه ۷۶۵

 الآن در همه‌جای دنیا مرسوم است، اگر بخواهند هنر یك چیز را نشان بدهند، برمی‌دارند یك نحوه‌ای می‌سازند كه این نحوه چشم‌گیر باشد، هركشوری برای خودش كلیسایی كه می‌سازد، هر شهری در خارج یك كتدرال¹ دارد. كتدرال آن بزرگترین كلیسای خیلی معظَم را كتدرال می‌گویند. نیویورك كتدرال دارد، واشنگتن كتدرال دارد، در امریكا، شهرهایشان همه هركدام دارند. در اروپا، شهرهای مختلف، آلمان، این طرف، آن طرف، فرانسه، این‌ها همه هركدام می‌آیند از نقطه نظر ظرافت روی دست آن یكی بلند می‌شوند. آن یكی نسبت به آن، آن نسبت به آن ...

 الآن در همین كلیسای سنت‌پیتر در واتیكان، یك مجسمه درست كرده‌اند، مجسمه حضرت عیسی، بیست و هفت سال روی این مجسمه كار كرده‌اند! شما ببینید یك مجسمه این قدری هم هست، یك وقتی دیدم، تقریباً این قدر ... یك متر و نیم در یك متر و خرده‌ای. همه می‌روند عكس می‌گیرند، بابا یك مجسمه است دیگر! گفتیم چقدر شلوغ است؟ چه خبر است؟

 دیدیم یك مجسمه است و آن كسی كه این را درست كرده لئوناردو داوینچی همان مجسمه‌ساز معروف بوده و هفده سال همان مجسمه ساز معروف روی این كار می‌كرده ـ همان لئوناردو داوینچی معروف ـ و ده سال دیگر هم یكی دیگر كار كرده.

 موهایی كه روی دست حضرت عیسی هست در این سنگ مرمر پیداست. درست شد؟ شما یك همچنین اثری هیچ‌وقت در كشورهای اسلامی نمی‌بینید. ولی آیا این هنر است؟ واقعاً این هنر است؟ حالا یك مجسمه‌ای درست شده و این كه بهترین مجسمه‌سازان دنیا و نقاشان دنیا جمع شدند و یك همچنین چیزی درست كردند. برای چه؟ یعنی چه؟!

 وقتی كه نگاه به كلیسا می‌كنید، من قبلا صحبت كرده بودم راجع به آن. وقتی نگاه می‌كنید به كلیسا آن جایی كه ـ در همین كلیسای سنت پیتر ـ پاپ می‌خواهد برود آن‌جا بایستد. رئیس همه، خب پاپ رئیس است دیگر، همه باید نسبت به پاپ اظهار خشوع داشته باشند، خشوع تكوینی! نه خشوع تشریعی! خواهی نخواهی باید سر به زیر باشد. مثل ما كه باید خاشع باشیم در مقابل بعضی‌ها!، خیلی‌ها!، و خشوع تكوینی هم باید باشد!. آن‌ها هم همین‌طورند بیچاره‌ها! همه‌مان یكی هستیم! همه از یك جا درمی‌آید، ریشه‌ها یكی است.