جلسه ۷۶۵

 تلمیذ: مسئله دیگر راجع به این ضریحی كه ساخته‌اند (برای سیدالشهدا علیه السلام)، و در مدرسه معصومیه گذاشته بودند، و دو هفته‌ای را برای بازدید عموم گذاشتند و ... به نحوی بود كه مردم این‌جا زیارت می‌كردند. یعنی سلام می‌دادند و پول می‌ریختند، جمعیت هم خیلی بود یعنی خیابان را می‌بستند، شاید بالای چند هزار نفر جمعیت. خیلی از همه شهرها هم می‌آمدند از راه‌های دور و نزدیك. به هر حال من در ذهنم آمد كه این یعنی جایی برای زیارت دارد یا ندارد؟ آیا استفاده تبلیغاتی می‌شد معاندین بكنند و بگویند اینها خودشان خواستند پس ائمه‌شان هم همین‌طور بوده‌اند؟

 در اینجا آیا صرف انتساب دلیل می‌شود؟ این یك مقداری شبهه داشت.

  ـ شنیده شده كه ظاهرا برنامه بر این است كه ضریح را در شهرها نیز بگردانند. استاد: البتّه خب هر چیزی به میزان خودش و در جای خودش صحیح است و باید نسبت به آن إعمال بشود و خروج از آن حد طبعاً مطلوب نیست و كم اهمیت جلوه دادن آن هم نیز مطلوب نیست.

 در اینكه این ضریح به نیت سیدالشهداء ساخته شده خب شكی نیست. كه بعد هم به همان مكان منتقل می‌شود و در آن‌جا قرار می‌گیرد. پس بنا بر این آیا ما می‌توانیم به صرف این‌كه این ضریح الآن در جای خودش نیست، مثلا فرض كنید حالا خدای نكرده كسی بخواهد اهانتی كند، مثلًا آن را متلبّس كند، یا فرض كنید كه ... این حرام است. یعنی اگر از روی قصد حتی باشد، این كار حرامی انجام داده. چون خود وجدان انسان حاكی است كه نفس انتساب، آن را از دایره یك شیء مادّی عادی خارج می‌كند. شما یك سنگی كه این‌جا هست، نجس هم بشود مسئله‌ای نیست، آبش می‌كشید، یا می‌اندازیدش كنار، می‌شكنیدش ...

 امّا خود وجدان و فطرت این مسئله را به انسان متذكر می‌شود كه انتسابی كه الآن در این‌جا هست و این انتساب هم مسلم است كه این بالاخره در آن‌جا نصب می‌شود، این با سایر اشیاء و با سایر مواد متفاوت است.