جلسه ۷۶۳

13

این كه ما بخواهیم روی این حساب و كتابی بگذاریم، مسئله‌ای نیست كه مسئله واقعی ... آنچه كه واقعی است، این است كه این گذشت و بقاء و استمرار، این استمرار و بقاء و گذشت و مضی را خودِ ما در درون خود احساس می‌كنیم بدون این‌كه نیاز به وسیله‌ای باشد؛ همین كه شما قرار می‌گذارید با یك شخصی در یك جا بیایید، در مدرسه بیایید، وارد آن‌جا كه می‌شوید می‌بینید نیست، این احساس برایتان پیدا می‌شود؛ نه به ساعت نگاه كردید، نه از شخصی سؤال كردید ... آقا الآن فرض كنید كه الآن چیست؟ ایشان ... ـ یعنی می‌دانید نیامده، ها، یعنی با فرض این‌كه نیامده، نه این‌كه شما تأخیر داشتید ـ می‌گویید آقا این شخص كه ما قرار گذاشتیم و نیامده، یعنی این نیامده؟!
ـ خب نیامده دیگر!
ـ یعنی این تأخیر داشته؟
می‌گویند: خب بله تأخیر داشته.
می‌گوید: آقا یعنی این از آن قرار و موعد مقرّر مقصر بوده؟
می‌گویند: بله مقصر بوده
ببینید نیاز نیست از كسی سؤال كنید، در وجود خودتان این مطلب را حس می‌كنید؛ این حس را می‌گویند زمان. به این حس می‌گویند زمان. درست شد؟ دیگر من خیلی توضیح دادم، زیاد توضیح دادم. حالا شما می‌بینید همین حس را در جایی كه ماده نیست، همین حس را شما دارید. شما مگر خواب نمی‌بینید؟ مگر در بزرخ خواب نمی‌بینید؟ مگر در عالم مثال نیست؟ مگر در برزخ نیست؟ مگر در آن‌جا احساس گذشت نمی‌كنید؟ عیناً آن‌چه را كه در این دنیا برایتان به واسطه استمرار و بقاء و زمان حاصل می‌شود، همان را در خواب می‌بینید. برای ارباب كشف و شهود همان هم در كشف و در شهود پیدا می‌شود، همان هم برای افرادی كه آن بزرگان و اولیاء و آن‌هایی كه اطلاع بر غیب و این‌ها دارند، همان هم برایشان در همان پیدا می‌شود؛ یعنی در همان اطلاع بر غیب این مسئله و این حس را دارند، منتها آن حس كه جنبه گذشت دارد، آن حس در طبیعت و در مادّه به یك شكل است، همان حس در عالم دیگر، همان حس وجود دارد. ها، همان گذشت وجود دارد، همان آن وجود دارد، همان توقع و انتظار وجود دارد، منتها در آن‌جا به تناسب با خودش؛ در آن‌جا فرق می‌كند.