جلسه ۷۵۹

 این‌ها بزنگاه‌های فلسفه و عرفان نظری است. این‌ها را اگر كاملًا بتوانیم برای خودمان جا بیندازیم، بسیاری از مسائل فلسفی و مسائل عرفان نظری برای ما به راحتی مثل آب خوردن حل می‌شود. خیلی دیگر از قضایا، آن اشكالات، آن مباحثات، آن جریانات بین اهل شهود و عرفان، و بین اهل حكمت و منطق و امثال ذلك و بین سایر افرادی كه اطلاعی ندارند و خودشان در هر چیزی می‌آیند اظهار نظر از بین می رود.

 چند وقت پیش یك مقاله‌ای می‌خواندم از یك بنده خدایی، كه خودش هم الآن حیات دارد راجع به مسائل وجود و وحدت و ... گفتم آخر بنده خدا كه مجبورت كرده بنویسی؟ آخر كه مجبورت كرده؟ پاشو آقا بنویس، هزارتا مطلب داریم، هزارتا موضوع داریم، راجع به دماء ثلاثه و راجع به طهارات، بنویس بابا! هرچه بنویسی ... آخر چرا یك چیزی می‌نویسی كه بهت بخندند؟ یعنی واقعا آنقدر ما باید بی‌مسئولیت و بی‌تعهد باشیم، آبروی همه را ببریم؟ آخر كه مجبور كرده؟ بابا نخواندی، ننویس! بگذار این را برای اهلش، بگذار برای آن‌ها كه چیزی خوانده‌اند.

 از اوّل باء بسم الله تا آخر تاء تمّت همه‌اش فكاهی عبیدزاكانی است! آخر چه بگویم؟ می‌خندند آقا! آبروریزی است، چرا این كار را باید بكنی؟ چرا شما همان‌طوری كه اجازه نمی‌دهید دیگران بیایند دخالت كنند در مسائل و فلان و این حرفها، ولی خودتان را مجاز می‌شمارید كه در هر وادی حرف بزنید، در هر جایی قدم بردارید، در هر مسئله‌ای اظهار تخصص كنید. غلط است خب، این غلط غلط است خب. این مسائل، مسائل دقیق است، مسائل فنی است، نیاز به تحقیق دارد، نیاز به مطالعه دارد، نیاز به درك دارد، خیلی از این مسائل با مطالعه هم درك نمی‌شود آقا! با مطالعه هم حتی به دست نمی‌آید، باید انسان دریابد، مسئله را باید دریابد.

 چطور ممكن است ما مطالب بزرگان و اولیاء و ائمه و تصرفاتشان و این‌ها را می‌توانیم دریابیم بدون این‌كه خودمان تا حدودی با آن افق آشنا باشیم؟ چگونه ممكن است؟