جلسه ۷۵۸

أعوذ باللَه من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

وصلّی الله علی سیدنا و نبینا أبی‌القاسم محمّد

وعلی آله الطیبین الطّاهرین

و اللعنة علی أعدائهم أجمعین

 خدمت رفقا عرض شد اشكال مهم و شبهه‌ای كه در مسئله قضاءوقدر هست به واسطه انس ما نسبت به طبیعیات و امور حسیه، تحقق قضاءوقدر در زمان و دوران گذشته است. این مسئله موجب پیدا ا شدن شبهه و اشكالات گوناگونی نسبت به ترسیم قضاءوقدر و هم كیفیت التیام این مسائل با ادلّه نقلیه از آیات و روایات است. مثلًا آیه شریفه وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ أَشْهَدَهُمْ عَلي أَنْفُسِهِمْ أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ قالُوا بَلي ... الأعراف، ١٧٢ تصور بر این است كه ظهور بنی آدم، به معنای پشت بر پشت و جنبه ماسبق نسبت به این عالم است و همین‌طور روایاتی كه در این زمینه هست ـ حالا فردا كه نمی‌توانیم ـ باید تتمه همین مطلب عقلی ادامه پیدا كند ـ ، اگر خدا بخواهد در هفته آینده برای تمام شدن مسئله، به ادلّه نقلیه و مطالب شهودی كه نسبت به آنها هم باید برسیم و كیفیت جمع بین این دو مطلب ان‌شاءالله در آنجا تمام خواهد شد.

 این انس ما در مسئله قضاءوقدر كه نفس نسبت به امور طبیعیه و طبعیه و عالم مُلك و شهادت، انس و الفت دارد و ادراك حقایق مافوق و عوالم مافوق برای او و و نسبت اتصال او نسبت به آن عوالم، قدری مشكل می‌نماید تا اینكه بخواهد ذهن آشنایی پیدا كند و یك نوع اقترابی در اینجا برای او حاصل بشود. از نظر ظاهر آن مثالی كه زدیم، ما را خیلی به این نكته نزدیك می‌كند كه دیدگاه انسان در حقایق، هیچ تأثیری ندارد، بلكه حقایق خارجی، برای خود پرونده خاص خود را دارد، دیدگاه انسان نسبت به آن حقائق، پرونده خاص خودش را دارد و ما نمی‌توانیم با دیدگاه خودمان واقعیت خارجی را تكوّن ببخشیم، بلكه با دیدگاه خودمان می‌توانیم خود را نزدیك به آن واقعیت خارجی كنیم یا متحد كنیم، اگر آن دیدگاه و منظر دیدگاه صحیحی باشد.