جلسه ۷۵۷

 در اینجا چه مطلبی هست و تقدیر و مشیت خدا چه ارتباطی با ما دارد؟ ببینید، داریم نزدیك می‌شویم كه دقیقا ما خودمان همان قدریم؛ وجود ما، آن خصوصیات ما، آن نفس ماست كه خودِ اوست كه قدر و مشیت خدا را ایجاد می‌كند، برایش ایجاد نمی‌كنند. لذا می‌گوید تو طهارت داشته باش، تو بیداری داشته باش، تو در حال غفلت نباش، یعنی چه؟ یعنی خودت داری خودت را تغییر می‌دهی، خودت را داری عوض می‌كنی، آن‌وقت در امشب كه یك چنین حالی هست، ما هم آن را مهر می‌زنیم! تو خودت را عوض می‌كنی و بعد ما یكی یكی مهر می‌زنیم؛ لذا به هر مقدار كه در شب قدر توجه بیشتر باشد، برای سال آینده مهم‌تر است.

 اینجا دیگر روایاتی كه فرمودند شب نوزدهم شب قدر است، شب بیست و یكم یا شب بیست و سوم، معنایش روشن می‌شود؛ یعنی تهیؤ خود انسان برای تقدیر پرونده و تقدیر مَلَفّ سال آینده. خودِ انسان تقدیر خود را ایجاد می‌كند، از شب نوزدهم شروع می‌شود؛ لذا كسی‌كه شب نوزدهم غفلت دارد، شب بیست و یكم و بیست و سومش شب درستی نخواهد بود، چون نوزدهم را از دست داد. كسی‌كه شب نوزدهم در حال توجه بگذراند ولی شب بیست و یكم را در حال غفلت بگذراند، شب بیست و سومش هم خراب است؛ چون بیست و یكم را این وسط از دست داد. این نیست كه این مقدمه باشد، مسأله یك مسأله واقعی است.

 این حركت نفسانی كه برای تثبیت مشیت خدا در سال آینده است از شب نوزدهم شروع می‌شود، یعنی از قبلش هجده روز باید روزه بگیرید، هجده روز آمادگی پیدا بكنید كه در شب نوزدهم به ثمر و نتیجه برسد. بعد یك پله از شب نوزدهم را رد كنید، باز وسطش باید دو روز روزه بگیرید ـ روز نوزدهم و بیستم ـ این دو روزی كه روزه گرفتید، باز یك حال آمادگی ... ـ اینها مطالبی است كه بزرگان فرموده‌اند از پیش خودم نمی‌گویم ـ شب نوزدهم و بیستم ماه رمضان را كه می‌گذرانی آن حالت، تقویت می‌شود برای دوباره یك دوری كه می‌خواهد انجام بشود در شب بیست و یكم؛ عرض كردیم وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ... ق، ٣٨ این دور، یك دور زده می‌شود، دو دور زده می‌شود؛ هر كدام از این دورها و هركدام از این طورها، در نقش و كیفیت تعین عالم مادّه نقش دارد. نمی‌شود یكی از ـ نها باشد و یكی از آنها نباشد. این حلقه می‌شود یك حلقه مفقوده و افتاده، این یك حلقه الآن وجود ندارد. وقتی وجود ندارد لنگ است، خراب است، آنچه كه باید انجام بشود انجام نمی‌شود. باز دو روز دیگر می‌گویند روزه بگیر؛ روزه بیست و یكم و روزه بیست و دوم، برای آخرین مرتبه كه شب بیست و سوم است، آنجا دیگر ینجّز تنجیزاً و ینجَزُ إنجازاً، دیگر به مرتبه فعلیت و انجاز می‌رسد. یعنی كسی‌كه در این ایام به این حالت باشد، در شب بیست و سوم می‌بیند فرق كرد؛ این فرق كردن تا یك سال با او هست. توجه كردید؟ یك تكانی خورد، این حالتش كه احساس كرد تغییر كرد، این حالت دیگر رهایش نمی‌كند تا یك سال دائم انگولكش می‌كند! این می‌شود تقدیر. تا یك سال این با او هست، تا یك سال نشاط دارد، تا یك سال در فكر است، تا یك سال پیگیر است. درست شد؟ این حركت، حركت پیوسته‌ای بود كه آمد آمد جلو و در شب بیست و سوم، آن مشیت الهی كه باید این تغییر و تحوّلات انجام شود، آن مشیت الهی انجام شد.