جلسه ۷۵۷

 بنابراین اگر یك شخص بخواهد آن «آن» را احساس كند، در آن «آن» وقوف راه ندارد؛ خود شخص همراه با خودش، با آن زمان با هم منطبق می‌شوند و در یك راستا قرار می‌گیرند و وقتی در یك راستا قرار گرفتند، برای هر دوی اینها، دو حالت متفاوت اتفاق می‌افتد؛ یكی حالتِ آنی، كه از آن تعبیر به لا قبلَ و لا بعدیة می‌شود، یكی حالت سیلانی، كه به انطباق خود آنها با حركت زمانی مربوط است؛ اگر این انطباق وجود نداشته باشد، آنچه كه در زمان اتفاق می‌افتد را نخواهد دید.

 این قطار حركت می‌كند و این ایستاده است. شما وقتی می‌توانید مناظر جلوی قطار را ببینید كه چشم شما و وجود شما، همراه با قطار حركت كند؛ قطار در حال حركت است شما هم در درون قطار قرار می‌گیرید و این مناظر را می‌بینید. حالا اگر شما از قطار پیاده شدید و قطار شروع به حركت كرد، دیگر شما آن مناظری كه برای قطار قابل رؤیت است را نمی‌بینید؛ فقط آنكه در جلویتان هست را می‌بینید. آنچه كه الآن مسافرین داخل قطار مشاهده می‌كنند، شما از آن محروم هستید؛ چون شما الآن منطبق با حركت قطار نیستید، شما توقف كردید و ساكن شدید و در این ایستگاه پیاده شدید. آنها چون همراه با قطار در حال حركت هستند می‌توانند ادراكات و حوادثی را كه مشاهده می‌كنند را ضمیمه كنند؛ چون وجود او با وجود قطار هر دو در یك سنخ و در یك سبك قرار گرفته است.

 حال اگر این شخص در حركت كردن از قطار جلو بزند، یعنی فرض كنید كه سرعتش را اضافه كند، از قطار بیاید پایین و با وسیله دیگر، تندتر از قطار حركت كند؛ مثلا قطار صد كیلومتر می‌رود، او صد و بیست كیلومتر حركت كند. این به حوادث، پدیده‌ها و واقعیت‌هایی برخورد می‌كند كه قطار در حال حركت هنوز به آن پدیده و واقعیت‌ها برخورد نكرده است. بیست دقیقه طول می‌كشد تا اینكه قطار بیاید. همیشه دو دقیقه جلوتر از آن واقعه مطالب را می‌بیند، چون در اینجا سرعتش بیشتر است.