جلسه ۷۵۷

 شب نوزدهم و بیست و یكم طبعاً روضه امیرالمؤمنین و توسل به آن حضرت است، شب بیست و سوم دیگر از بحث آن دو شب خارج می‌شود، حالا یا ادامه آن توسل به امیرالمؤمنین یا سیدالشهداء، یا هركس دیگر فرقی نمی‌كند، موسی بن جعفر، امام رضا علیهم‌السلام؛ آیه نیامده كه شب بیست و سوم حتما باید توسل به امام حسین علیه السلام باشد، البته توسل به حضرت را داریم، اما توسل به سایر ائمه، هیچ اشكالی ندارد كه انسان نسبت به سایر ائمه، نسبت به امام زمان توسل داشته باشد. توسل به امام زمان هم كه روضه ندارد! امام زمان هم كه هنوز حی است.

 شب اتصال است شب برقراری حال است. انسان، حال برقرار كند، لذا چه اشكال دارد كه این شب‌ها اشعار بخواند، اشعار بزرگان و عرفاء، اشعار اولیاء الهی، ادعیه‌ای كه از ائمه آمده است، الزامی در گریه و توسل به این كیفیت نیست؛ بلكه مسأله این است كه انسان حال خودش را به نحوی تغییر بدهد كه آن جنبه اتصال باشد. این اتصال به هر مقداری باشد، آن قدَرش می‌شود. اگر هفتاد در صد باشد، هفتاد درصد انسان نصیب دارد، و اگر پنجاه درصد باشد، پنجاه درصد نصیب دارد. لذا خوب است انسان حال خودش را در این ایام سبك كند؛ تعلقات خودش را كم كند، سعی كند در این هجده روز كه از ماه مبارك روزه می‌گیرد، در مسیر روزه خاص یا خاص الخاص حركت كند و از آن روزه‌ها بگیرد كه همه این‌ها نقش‌گذار و محوِّل و مغیر و مبدِّل نفس، در ارتباط با آنها هستند.

 پس بنابراین روی این جهت، روایاتی كه در اینجا هست حل شد؛ روایاتی مبنی بر این‌كه شب نوزدهم شب قدر است یا شب بیست و یكم یا شب بیست و سوم یا هر سه شب، باید گفت كه هیچ‌كدام از این‌ها جنبه مقدِّمی ندارد، شب نوزدهم جنبه مقدمی ندارد، اگر بگوییم شب نوزدهم شب قدر بوده درست است، شب بیست و یكم هم بگوییم درست است، هر سه شب هم بگوییم درست است. روایت جُهنی كه شب بیست و سوم را بیان می‌كند، آن مربوط می‌شود به إنجاز، یعنی دیگر تمام شد، یعنی شبی كه پرده را از وسط برداشتند و صیقلی دادن دیگر تمام شد. اما آیا این صیقلی شب بیست و سوم انجام شد؟ نه خیر! صیقل دادن در شب‌های دیگر انجام شده تا به اینجا رسیده است. این نیست كه خلق‌الساعه صیقلی این دیوار در شب بیست و سوم باشد و شب‌های دیگر فقط جنبه مقدّمه داشته باشد ـ منظور از مقدمه هم یعنی یك حال آمادگی ـ در شب‌های دیگر جنبه سازندگی هست نه جنبه مقدمی كه این مسأله تأثیر روی شب بیست و سوم دارد.