جلسه ۷۵۶

 راجع به این مطلب در خصوص ماه رجب هم داریم كه صریحاً گفته شده: ماه رجب ماه خاصی است و افراد باید خودشان را از قبل آماده ورود در ماه رجب كنند. یا اینكه برای صلاة جمعه در روایات داریم مصلّی باید خودش را از قبل؛ آماده كند و تهیؤ برای رفتن به صلاة جمعه را داشته باشد، به این معنا كه مثلا در آن روز مهمانی خودش به مهمانی نرود، كاری كه شاقّ است انجام ندهد، خستگی پیدا نكند. ما اینها را داریم. یا این‌كه برای لیلة الرغائب در روایت داریم: كسی‌كه رجب بر او وارد شود باید خود را برای إدراك لیلة الرغائب تهیؤ و آماده كرده باشد. این خودش یك مسأله است؛ پنج‌شنبه قبل را، پنج‌شنبه آن ماه را روزه گرفته باشد كه البته در بعضی از روایات پنج‌شنبه خودِ آن ماه هست، ولی در بعضی روایات پنج‌شنبه خود آن ماه را ندارد، یعنی پنج‌شنبه سابق را روزه گرفته باشد، حال چه آن پنج‌شنبه ماه رجب باشد یا [پنج‌شنبه‌] روز آخر ماه جمادی‌الثانی، تفاوتی نمی‌كند. ببینید آماده [بودن را اینجا] داریم.

 اما راجع به سه روز ماه رمضان تصریح شده كه لیلة القدر نوزدهم است، در بعضی اوقات بیست و یكم است، در بعضی اوقات بیست و سوم است، این را دیگر ما نمی‌توانیم بگوییم كه: این دو شب جنبه آمادگی دارد و به‌عنوان مقدمه است و این‌طور توجیه كنیم. وقتی تصریح شود بر این‌كه لیلة القدر شب تاسع عشر است یا إحدی و عشرین است یا ... آن‌وقت ما چطور می‌توانیم بگوییم كه منظور رسول الله یا امام علیه السلام جنبه مقدِّمی است؟!. اگر جنبه مقدمی باشد می‌گویند و این ایراد هم ندارد! چه اشكالی دارد به شیعیان و مسلمانان بگویند: لیلة القدر كه شب بیست و سوم هست، شبی است كه تهیؤ نفسی می‌خواهد، تهیؤ قلبی می‌خواهد و از چند روز قبل بایستی این تهیؤ وجود داشته باشد تا شما بتوانید از شب قدر استفاده بیشتر بكنید و همین‌طور آن حالت تهیؤ باعث شود كه حالا إن كنت من الأشقیاء فامحنی من الأشقیاء فاكتبنی من السّعداء¹ و امثال ذلك كه در این است، در تغییر و تبدلات تقدیرات الهی پیدا شود. ما می‌بینیم این مسأله به مقدِّمیت نمی‌خورد.