جلسه ۷۵۶

 وقتی‌كه بزرگان برای ما توضیح می‌دادند این نحوه نبوده است. مسأله اعجاز امام موسی بن جعفر از آن قبیل است. وقتی یك ولی الهی تصرف می‌كند، مسأله تصرف ولی الهی مسأله اعمال حقیقت واحدیت است، نه دخل و تصرفات خارجی و مادّی به همین كیفیتی كه ما انجام می‌دهیم؛ یعنی همان‌طوری كه آن حقیقت واحدیت و اراده واحد، در اسامی كلی اسم كلی علم، اسم كلی قدرت، علیم، قدیر و حی نفوذ كرد و در سیطره خودش قرار داد و از این سه اسم حیات و قدرت و علم، اسامی جزئیه دیگری نشأت پیدا كرد تا به اینجا رسید، نفس همین قضیه الآن در سنه ١٤٣٣ هجری قمری در بعد از ظهر روز دوشنبه می‌شود اتفاق بیفتد؛ چه اشكال دارد؟ چرا باید این قضیه قبلا باشد و پرونده‌اش بسته شده باشد؟ چه كسی گفته است؟ چرا باید این مسأله فقط در آن موقع انجام شده باشد؟ مگر ما قائل به استمرار سلسله علیت و عدم انقطاعش نیستیم؟ اگر قائل نیستیم پس چطور می‌توانیم معترف به انقطاع این مسأله از مقام قضاء و قدر باشیم و پرونده عالم كون را ببندیم و هیچ ارتباطی بین آن و بین عالم كون برقرار نكنیم؛ مگر نمی‌گوییم اگر یك لحظه علت از معلول خودش جدا بیافتد در آن لحظه عدم بر معلول حاكم می‌شود؟ مگر ما این حرف را نمی‌زنیم؟ بسم الله! امام رضا علیه‌السلام هم كه در سنه صد و شصت و خورده‌ای هجری، شیر منقوشِ در پرده را به شیر واقعی تبدیل می‌كند كاری نكرده است، همان كاری را كرده كه خدا در این سلسله مشیت [كرده است‌] یعنی همان كار قبلی خودش را كرد.

 وقتی‌كه می‌گوییم نفس ولی واسطه هست تعجب نمی‌كنیم؛ اینجا كه می‌رسد چشمانمان این‌طوری می‌شود! بابا همین اوضاع و اینهایی كه می‌بینید از نفس امام رضا علیه‌السلام آمده و به اینجا رسیده است، منتها ما این مطلب را دقت نمی‌كنیم، یك شیر سیصد كیلویی را می‌آییم چه كار می‌كنیم؟ می‌گوییم ا مگر می‌شود؟