جلسه ۷۵۶

 چندی پیش در موزه‌ای یك عصایی را دیدیم، گفتند: عصای موساست! ما هرچه نگاه كردیم دیدیم به این عصا نمی‌آید كه تبدیل به اژدها بشود. یك چیز درازی و نازك! گفتم والله آنكه ثعبان مبین است تشكیلاتی می‌خواهد! آن عصا باید تنه چنار باشد تا تبدیل به ثعبان مبین باشد؛ اما این عصای موسی اگر می‌خواست بشود، تبدیل به نوزادِ ثعبان مبین [می‌شد]. علی‌كلّ‌حال شاید حضرت موسی عصاهای مختلف داشته و العلم عند الله؛ خبر نداریم! حالا یك خورده مزاح هم هست، [اگر] بخواهد آن چوب كوچك هم اژدها بشود همان هم ثعبان می‌شود.

 قضیه این‌طوری و به این كیفیت بوده تا قاعده علیت از بین نرود!؟ نه، ما نیاز نداریم. قاعده علیت سر جایش است هیچ دست هم به آن نمی‌زنیم؛ از بالا قاعده علیت را انگولك می‌كنیم نه از پایین! جناب مولانا شما كه می‌فرمایید به خاطر این است كه قاعده علیت از بین نرود، بگویید ببینم امام رضا علیه‌السلام چه كار كردند؟ حالا موسی یك عصایی دستش بود تا هر بلایی سر آن عصا در بیاورد و زمان را فقط از وسط بردارد؛ امام رضا علیه‌السلام كه چیزی نداشت! كاری كه امام رضا كرد بالاتر از این بود؛ امام رضا چه دستش بود؟ عكسی بر پرده و نقشی بر دیوار بود. مگر نقش ماده است؟ پرده سر جایش است، امام رضا در پرده و قماش تصرف نكرد، در نقش تصرف كرد. موسی بن جعفر علیهما السلام در نقش و صورت تصرف كرد، صورت مجرد است، صورت كه ماده نیست تا در او تصرف كوْنی به معنای تصرف مادی باشد. قضیه چیست؟

 یا در موارد دیگری كه انسان مشاهده می‌كند، حال اگر بخواهیم راجع به این قضیه صحبت كنیم مسأله به درازا می‌كشد. آن حالتی كه بزرگان خودشان نقل كرده‌اند؛ آن كسی‌كه خودش انجام می‌دهد بهتر می‌داند كه چه كار می‌كند، تا این‌كه ما بیاییم برایش تكلیف تعیین كنیم. می‌گوید آقا من خودم این‌طوری كردم؛ می‌گوید: آقا بی‌خود می‌گویی! تو داری در ماده تصرف می‌كنی! می‌گوید: بابا من می‌كنم یا تو؟! اگر من دارم می‌كنم كه بهتر می‌دانم چه كار می‌كنم! بهتر می‌دانم چه كار دارم می‌كنم. نه آقا! شما گرمی حالی‌ات نیست! حالی‌ات نیست داری چه كار می‌كنی! متوجه نیستی! می‌گوید: اگر اعجاز است، من دارم این اعجاز را می‌كنم، تو داری برای من می‌گویی كه چه می‌كنی؟