جلسه ۷۵۳

 همه این سی هزار لشكر بروند شب عاشورا، خب اگر شب عاشورا آن‌ها بودند تا روز عاشورا، شاید صحنه عاشورا فرق می‌كرد. هزار نفر فرض بكنید كه افراد بیایند و خب بالاخره گرایش و چیز تفاوت می‌كند. درست شد؟ وقتی كه رفتند، حضرت همینطوری نگاهشان كردند. سی‌چهل نفر ایستاده‌اند. هیچ تفاوت نمی‌كند. چرا؟ چون استغناء ذاتی دارد، نه استغناء عرضی. استغناء عرَضی كه ما داریم، استغناء به اتّكاء تیر و تفنگ است آقاجان.

 تیر ... تِق! این اگر تِق نشود، یك دفعه غش می‌كند طرف می‌افتد! بنده خودم!

 این تق بشود، بله، بله، این كار را باید بكنید، فلان بكنید، چكار بكنید. این تق نكند، ...

 امام حسین، استغنایش استغناء ذاتی است. این تِق بكند، نكند، هر دو یكی است. كسی با او باشد، نباشد یكی است. هزار نفر باشند یا هیچ‌كس نباشد، یكی است. این را می‌گویند چه؟ استغناء ذاتی. استغناء ذاتی هم چیست؟ مختص خداست. پس امام حسین چیست؟ تجلّی اتمّ پروردگار است. این تجلی اتمّ، نازل كننده اسماء و صفات اتمّ پروردگار است. اینجاست كه باید به امام حسین نگاه كرد، نه به كس دیگر!

 اینجاست كه داستان عاشورا برای ما چه می‌شود؟ می‌شود درس. به امام حسین نگاه كنیم، به كارش، به برنامه اش، خب پسرش هم كه الآن امام زمان است و دیگر همان است دو نسخه است، در دو زمان پیچیده شده،

 ما هم كه همین یك امام را داریم. این را اول و آخر و قیامت و تا خدا خدایی می‌كند، همین یك امام بسّمان است. هیچی دیگر هم نمی‌خواهیم! هیچی دیگر هم نمی‌خواهیم! تا خدا خدایی می‌كند، همین یك امامی كه فعلا داریم‌ها! همین بسمان است.

 این شعر كجاست؟ باید در مطول باشد؛ هان؟ خیال می‌كنم در مغنی هم هست. در مطول بود ... آنجا.

 خب به اصطلاح مسئله این است دیگر. كه حالا ما آمده‌ایم چه می‌كنیم، فلان و بله، باعث اعتبار برای خود ماست. خیلی خب. می‌خواستیم مثلا قضیه این مُثل افلاطونی رابیان كنم مثل افلاطونی این به ما گیر داده، به این زودی دست از سر ما بر نمی‌دارد. ان‌شاءالله خیر است. هرچه پیش آید، خوش آید.