جلسه ۷۵۲

 خب خود ما هم داریم می‌بینیم دیگر كه زمین و زمانه چه خبر است. عرض كنم حضورتان كه این یك مطالبی است كه ما می‌توانیم بگوییم این‌ها بزرگند، نیاز به سُمعه ندارند، نیاز به شهرت ندارند، نیاز به معروفیت ندارند، این‌ها این چیزها را می‌گویند، می‌خواهد بشود، می‌خواهد نشود. صد سال هم بماند، گرد هم بخورد، بخورد. همین است؛ قضیه همین است. هر وقت مصلحت خدا اقتضا كرد، همان موقع، موقع چاپش خواهد شد. هزارتا مثل بنده و امثال بنده هم بیایند، جلوگیری نمی‌توانند بكنند. خب این یك مسئله.

 اما یك مطلب ـ یك خورده مسئله را دقیق‌تر بخواهیم بررسی كنیم ـ كه همینطور هم هست، شواهد هم همین را نشان می‌دهد. مطالب دیگرشان هم حكایت از همین قضیه می‌كند این است كه این مطالبی را كه ما می‌گوییم، از پیش خود نمی‌گوییم! ببینید این نكته خیلی دقیقی است. این‌ها مطالبی است كه از آنجا آمده. از پیش خود نیامده! مطلبی كه از آنجا بیاید، مستند به صاحب خودش است. به ما ارتباط ندارد. ما فقط یك زبانی بودیم، یك واسطه‌ای بودیم برای بیانش. ما نگفتیم.

 آن توجیه اول، توجیه خیلی خوبی است، كه یك شخصی حر و آزاد باشد و بگوید كه ما برای كتابمان دست نیاز دراز نمی‌كنیم. همه ما باید اینطور باشیم. الآن همه ما كه در یك همچنین مقامی می‌ایستیم ـ كه می‌خواهم الآن بگویم؛ تا حدودی اش را گفتم ـ ما این‌ها را از خودمان می‌گوییم دیگر. این حرفهایی كه می‌زنیم، من، شما، آن‌ها، همه‌مان، بلا استثنا. حالا من خودم را می‌گویم؛ شماها را چیز نكنم حالا. ما از خودمان این حرفها را می‌گوییم. ولی همین‌قدر این حریت را داشته باشیم برای این بیان مطالب و دست التجاء دراز نكنیم. می‌خواهد بشود، می‌خواهد نشود؛ به جهنم. صد سال بماند. چاپ بكنند، سایت بگذارند، نگذارند، پخش بكنند، نكنند، همه به جهنم! بزنید به جهنم!

 درست شد؟ هیچ دلیلی برای این‌كه اصراری باشد نیست. خدا قرار باشد این حرف ما را برساند، می‌رساند و می‌رساند هم! به گوش آن كسی كه در آن گوشه دنیا، خبرهایش به من می‌رسد. خبر نه به باغی بوده، نه به داغی بوده، نه چیزی بوده، یك دفعه از یك جا، كجا، فلان ... این معلوم است كه این قضایا در اختیار من و امثال من نبوده. مسائل از یك جای دیگر است. برنامه‌ریزی‌اش از یك جای دیگری است. شكل‌گیری‌اش از یك جای دیگر است.