نقد مبانی فلسفی و ضرورت اتصال به استاد

ما دو روز در این دنیا آمده‌ایم و مى‌رویم، آن‌وقت مى‌خواهیم سرِ شیطان را کلاه بگذاریم! نه جانم، آن شیطان کوچک ـ شیطان بزرگ که آمریکاست! ـ خیلى درس‌ها را بلد است و پیغمبرها را گول زده است! ما که جاى خود داریم. البته خب قبل از آنکه به مقاماتِ فعلیت برسند سراغ آنها هم رفته است! سراغ بزرگان و اولیاء رفته است! سراغ نمى‌دانم هر کسی را که بگویید رفته است! همه را از راه خودش و از آن روزنه‌ها رفته است و وارد مى‌شود! قشنگ و خوب! چنان عالى، راقى، لطیف و ظریف وارد مى‌شود که انسان راه و مسیر خودش را حق مى‌بیند! عجیب است! دیروز خدمت رفقا گفتم که وقتى نگاه مى‌کنیم مى‌بینیم تاریخ یک جریان را دائماً در خودش تکرار مى‌کند [فقط] صورت‌ها عوض مى‌شود! یک جریان و یک حرف و یک برنامه دائماً تکرار مى‌شود! بر خلاف حرف پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم خلافت را غصب کرده است و بالاى منبر مى‌گوید: مردم از ما خواسته‌اند، اگر من [قبول] نمى‌کردم دین رسول خدا روى زمین مى‌افتاد و کسى نبود این دین را بردارد! همان را بعد هزار و چهارصد سال مى‌شنویم! عجیب است‌ ها! تو برو کنار ببین دین زمین مى‌افتد یا نه! عم اقلى² برو دیگر، ببین زمین مى‌افتد یا نه! این حکومت‌ها و این خلفا که خودشان را خلفاى روى زمین مى‌دانند، منظورم این کشورهاى اسلامى و عربى است! منظورم اینها هستند! همۀ اینها خودشان را خلیفۀ خدا روى زمین مى‌دانند که اگر بروند آسمان روى زمین مى‌افتد! مثل اینکه راجع به خلیفه مى‌گفتند:

گفتند که اگر مستعصم را بکشیم آسمان خون مى‌بارد. گفت خب آن را در نمد مى‌گذاریم و آن‌قدر در کله‌اش مى‌کوبیم ـ به قول قمى‌ها آن‌قدر به کله‌اش مى‌کوفیم! ـ تا ببینیم اگر از آسمان باران آمد دیگر دست برمى‌داریم حالا تا چه رسد به خون! اما دیدند اگر ابرى هم بود رفت! باران که نیامد، خون هم نیامد و ابرها هم رفتند و هیچ چیزی هم نشد! حالا ما دائماً براى خودمان تکلیف درست مى‌کنیم؛ اگر ما نباشیم دین مى‌رود! اگر ما نباشیم خدا ازبین مى‌رود! اگر ما نباشیم دنیا به آخرت مى‌رسد! اگر ما نباشیم، ما ما ما ما! تا چه موقعی [می‌گویید:] ما ما ما؟! یک حرفى بود خیلى خنده‌دار بود! وقتی یک بنده‌خدایى فوت کرده‌ بود، من از یک بنده خدایى شنیدم که در نماز جمعه مى‌گفت: ما گفتیم وقتى این قضیه اتفاق بیفتد دیگر چه خواهد شد؟! دیگر همه چیز تمام مى‌شود! دیدیم نه، روز اول گذشت و روز دوم گذشت و روز سوم هم گذشت و [خبری نشد]! مى‌گفت: امروز روز نوزدهم است! مثل اینکه قشنگ روزها را یکى‌یکى مى‌شمرده است! هروقت هم نماز مى‌خواند باران مى‌آمد! نمى‌دانم چرا نوبت ما که مى‌شود باران مى‌آید! چرا باید طورى بشود؟! مگر چه شده است؟! ما در ذهن خودمان خلاف پرورانده‌ایم که الآن وحشت داریم! ما در ذهن خودمان بزرگ کرده‌ایم که الآن نگرانیم! درخت‌ها براى خودشان سبز هستند و یک برگ هم در این دنیا زرد نشد! بعضى‌ها که مى‌روند یک برگ هم زرد نمى‌شود! حالا بعضى‌ها که بروند زیرِ سنگ هم خون دیده مى‌شود! امیرالمؤمنین علیه‌السّلام برود آسمان خون مى‌بارد، امام حسین برود، فلان می‌شود یا اولیاء بروند همین‌طور!