جلسه ۷۴۶

 درست شد؟ این الله نور السماوات و الأرض، یعنی نورِ نه این آسمان این كه یكی‌اش است. نور سماوات سبعه، به انحاء وجودیه و به اشكال وجودیه مختلفه خودشان. مثال است، ملكوت است، جبروت است، لاهوت است، ملكوت علیا داریم، ملكوت سفلی داریم، این برزخ و مثال داریم، و اعیان و الشهادههم كه خب داریم. این الله نور السماوات و الأرض، حكایت از همین حقیقت نوریه بالصرافه می‌كند، كه در اشكال مختلف، آمده و ظهور و تجلی پیدا كرده و هیچ‌چیزی غیر از تجلی هم در خارج تعین ندارد. بین آن مطلبی كه در مقام مشیت و در مقام تبدّل و تنجّز مرحوم سید فرمودند، یك نكته‌ای در اینجا هست و آن اینكه: همانطوری كه عرض كردیم، در یك مسئله بین ما و بین ایشان نقطه اتفاق است، و آن نقطه این است كه: حقائق علمیه، در كلام مرحوم سید و عرض حقیر، این حقائق علمیه به صورت نیست، بلكه به صورت یك واقعیه خارجیه است. یعنی وقتی كه این دو تا ملك می‌آیند و مطالب ما را می‌نویسند، اینطور نیست كه یك كتاب دستشان گرفته باشند، یك كتابی كه فرض كنید كه جلدش سفید است، این گذاشته اینجایش، یك كتاب هم جلدش سیاه است مثل این، گذاشته اینجا! هر وقت كار خوب انسان انجام بدهد، در این می‌نویسند، كار خلاف هم آن‌جا می‌نویسند. مثل دفاتری كه در این دنیاست، نه این نیست!

 آن ملائكه‌ای كه موكّل بر انسان هستند: إذ یتلقّی المتلقّیان عن الیمین و عن الشمال قعید. خدا دارد می‌گوید. حواستان كجاست؟ حواستان كجاست؟ آنجا دیگر پاك‌كن نیست! آن‌جا دیگر این دفاتر دیگر دیجیتالی نیستش كه یك برنامه به آن بدهیم كه همه را بردارد پاك كند. إذ یتلقی المتلقّیان، تلقی می‌كنند! نه این‌كه می‌نویسند. یتلقّی. می‌گیرند. تلقّی یعنی گرفتن. وقتی كه من یك صحبتی می‌كنم، این صحبت مرا شما می‌گیرید. نمی‌گویند فلانی تلقی به قبول كرد؟ نه این‌كه فقط شنید. شنیدن با تلقی دوتاست. شنیدن یعنی این‌كه انسان می‌شنود. شما در ماشین نشسته‌اید، صدای دلنگ و دولونگ رادیو و موسیقی حرام، در حرام، همینطوری به گوش شما می‌خورد و هی می‌گویید آقا خاموشش كن! می‌گوید: آقا رادیوی جمهوری اسلامی است! خاموشش نمی‌كنم!