جلسه ۷۴۶

 آنی كه در این‌جا مورد نظر ما هست، و بنده روی این مسئله تأكید خیلی زیاد داشته‌ام و دارم، این است كه جمیع مراتب محو و اثبات، خود نفس آن واقعه و حادثه، و همه مراتب محو و اثبات، همه‌اش در همان لوح محفوظ كه از او تعبیر به عالم اعیانِ ثابته می‌شود، یا از او تعبیر به علم عنائی می‌شود، بنا بر اصطلاحات مختلف. یا از او تعبیر به لوح محفوظ می‌شود. همه این‌ها در آنجا ثبت است!! یعنی هم اصل واقعه ثبت است، هم این كه چه خواهد شد ثبت است، هم این‌كه این چه سیری را طی می‌كند ثبت است. پس همه‌اش ثبت است. پس چیزی غیر ثبت ما نداریم! یعنی در واقع نظر ما بر این است كه در آن لوح محفوظ، این مراتب تضارب اسباب نیست؟ پس كجاست؟ در حالی كه خود اسباب همه مراتب وجودی هستند و مرتبه وجودی كه نمی‌تواند در اینجا تلقّی به عدم داشته باشد. عدم با وجود دو تاست. اگر وجود است، این وجود كجاست؟ این وجود در همان لوح محفوظ است. منتها برای افرادی كه چشمشان نسبت به آن مطالب باز است نه، مانند افرادی كه می‌آیند یك حرفهایی می‌زنند، شرّ و ورهایی می‌گویند و یكی‌شان هم درست در نمی‌آید: فردا اینطور می‌شود، پس فردا آن‌طور می‌شود، نمی‌دانم ده‌سال دیگر چه می‌شود و این حرفها، اینها هیچ خبر ندارند. همین یك چیزهایی كه یك یكدفعه می‌پرانند. این ها نسبت به آن مطالب، لوح محفوظ خبر ندارند. اما برای اولیاء و صدّیقین، و برای ائمه، كه خب ائمه و معصومین آنها در حدّ اعلای مطلب هستند. برای اولیاء الهی نیز، آن حقائق لوح محفوظ برای آن‌ها روشن و مبین است! و هیچ جای شك و شبهه‌ای در این مسئله آن‌ها ندارند. پس بنابر این، ما می‌توانیم كلام مرحوم سید را هم به عرائض خودمان نزدیك كنیم.

 یك كلام بین ما و بین مرحوم سید هست كه این مسئله همینطور مبهم باقی می‌ماند. گرچه باز هم می‌توانیم بگوییم مرحوم سید در اینجا باز قصد دیگری دارند. و آن این است كه: مطالبی را كه در سرمدیت اتفاق می‌افتد، كلام مرحوم سید مشیر به این جهت است كه این‌ها صورتشان در آن عالم، بعدا تحقق پیدا می‌كند و فرق می‌كند با آن‌چه را كه در ازل این مسائل بوده!