جلسه ۷۴۳

 حاج حسنعلی نخودكی گفتش كه نه، ما اوّل باید از وسایل ظاهر استفاده كنیم، اگر نشد آن‌وقت سراغ آن برویم!¹

 خب این كه ایشان می‌گفت اوّل از وسایل ظاهر، این خوب است، درست است. امّا این‌كه «اگر نشد» این جای حرف است. «اگر نشد برویم سراغ آن باطن و مسائل باطن ی» و مثلًا دعا كنیم كه دزده همان‌جا خشك بشود تا صبح، صبح برویم یقه‌اش را بگیریم: ای بی‌پدر! اینجا چه می‌كنی؟ اینجا چه كار می‌كنی؟²

 امّا خیلی عالی است ها! و این‌كار را می‌كرد ها! یكدفعه همینطوری طرف خشك می‌شد!

 دیده‌اید بعضی وقت‌ها مارمولك همینطوری می‌ایستد بالای دیوار؟ این هم یارو را همینطوری نگه می‌داشت.

 اولیاء خدا از این چیزها ندارند! از این مطالب ندارند! و آن‌ها به دنبال رساندن مطلب هستند. آن‌ها به دنبال بالا بردن فهم هستند!³ این مادری كه الآن بچه‌اش خوب می‌شود، دیگر حظ و نصیبی نمی‌برد! بچه‌اش خوب شد دیگر، ولی همین جا ایستاد و نتوانست از تعلق خودش نسبت به بچه‌اش بگذرد. در همین تعلّق توقف كرد! بچه‌اش خوب می‌شود، ولی چیزی گیر این نمی‌آید. حالا اگر بچه‌اش از دنیا می‌رفت، مشیت خدا این است كه بمیرد دیگر، بچه بمیرد، بچه از وقتی كه به دنیا می‌آید یا قبل از این كه به دنیا بیاید، فوت می‌كند، سقط می‌شود ـ تا چهار هزار سالگی هم می‌گویند عمرهای قدیم بوده، اگر درست باشد ـ همه‌اش دست خداست دیگر، در هر سنی، همه‌اش دست خداست دیگر، خب خودش می‌داند دیگر.

 امام حسین را در سن پنجاه و هفت سالگی شهید می‌كند، حضرت علی اصغرش را در سنّ شش ماهگی؛ عبدالله رضیع⁴. این دیگر دست خودش است و هر طوری كه خودش صلاح می‌داند. خود او حاكم است بما یرید و فاعل است بما یشاء، خب این هم الآن باید بمیرد دیگر، باید فوت كند، آنچه كه گیر امام حسین می‌آید، این است كه عبدالله رضیع در دستش جان بدهد، اینجا یك چیزی گیر می‌آید، ولی اگر حضرت عبدالله رضیع را می‌داد به آنها و مردم هم می‌رفتند به او آب می‌دادند؛ آب می‌دادند و بر می‌گشت؛ خب چیزی تغییر پیدا نمی‌كرد، آب دادند دیگر! سیراب شد و دیگر هم گریه نمی‌كند. امّا این مسئله و به این كیفیت و این آمادگی و این گذشت، این گذشتی كه به مقام شفاعت كبری می‌رساند، این مسئله هست.