حقیقت ولایت و نقش ائمه در تدبیر عالم

امام سجاد علیه السّلام در همان موقع که به پروردگار عرضه مى‌کند که خدایا من گناهکارم و تو راحم هستى، در همان موقع دارد بر ملک و ملکوت حکم مى‌راند، در همان موقع! چرا؟! چون ولایت جداست! آن مسئلۀ ولایت جنبۀ واسطى دارد و خدا ظهورش را در این قرار داده است و همین مسئلۀ عبودیت هیچ منافاتى با آن درک و حقیقت ولایت ندارد. ما خیال مى‌کنیم که باید شخصى باشد که عبایش را قشنگ بیندازد و عمامه‌اش را قشنگ این‌طورى ببندد و یک میل بالا و پایین نباشد! دیده‌اید؟! ما موقع نماز که مى‌شود تحت‌الحنک عمامۀ خودمان را نمى‌اندازیم و مى‌ترسیم دوباره نتوانیم جاى اولش بگذاریم! نماز را همین‌طورى مى‌خوانیم!

این‌همه روایت داریم: «مَن تَعَمَّمَ و لَم یتَحَنَّک [فَأصابَهُ داءٌ لا دَواءَ لَهُ فَلا یلومَنَّ إلّا نَفسَهُ]»¹ برای کیست؟! برای سنى‌ها است یا براى مای شیعه است؟! [می‌گوید:] عمامه خراب مى‌شود، فرمش به‌هم مى‌خورد! واى واى، بمیرم براى این عمامه! خیال مى‌کنیم که شخص باید این‌طورى باشد؛ قشنگ، جوراب پوشیده، نعلین زرد و یک عصا هم دستش بگیرد هم بد نیست! آن‌وقت این شخص مظهر ولایت می‌شود و آن‌وقت مى‌تواند در عالم امامت کند! اما اگر همین شخص، عمامه را زمین گذاشت و عبایش را درآورد و مثل امام باقر علیه‌السّلام بیل دستش گرفت و زراعت کرد هیچ کارى از او برنمى‌آید، فقط باید هندوانه بکارد! این تفکر ماست! تفکر ما راجع به امام این است!

أللهم صل علی محمد و آل محمد