حقیقت ولایت و نقش ائمه در تدبیر عالم

استاد: ببین عزیزم! از طریق روایى جلو مى‌رویم؛ من مى‌گویم که این حضرت آدم خطا کرده است و شما مى‌گویید به‌خاطر استکمال و استنقاذ یا چیزهای دیگر بوده است، ـ هرچه مى‌خواهید تعبیر بیاورید ـ کارى نداریم، این حضرت آدم توسل به انوار مى‌کند، ﴿أَمَّن يُجِيبُ﴾¹ و اینها هم که نمى‌خواند، توسل باطنى بوده است و به‌واسطۀ این توسل استکمال روحی پیدا مى‌کند. صحبت من این است که آیا آن انوار خمسه او را متبدل کرد، یا این ﴿أَمَّن يُجِيبُ﴾ خدا؟! اصلاً کاری به انوار نداریم، چرا خدا گفت که به اینها توسل کن؟! پس معلوم است در همان زمان خلقت حضرت آدم، آن انوار خمسه مدیر عالم بوده‌اند و اگر نبودند حضرت آدم را کامل نمى‌کردند! مسئله و حرف بنده این است. پس «لولا الحجة» ارتباطى به وجود خارجى امام ندارد که همه در سرشان‌ مى‌زنند که چطور آن را معنا کنند! این دلیل بر این است که وجود ولایت، وجود ثابت و یک تشخص ثابت خارجى است منتها در ظرف زمان الآن همان‌طورى‌که براى ما ظهور خارجى در این زمان است، براى ظهور ولایت هم در 1400 سال پیش بوده است تا برسد به سنۀ 255 هجرى، از آن موقع هم امام زمان علیه‌السّلام به‌عنوان یک ظهور جسمى خارجى ظهور پیدا کردند و این دیگر ارتباطى به ولایت ندارد، این قضیه اصلاً ربطى به ولایت ندارد! امام زمان الآن دارد عالم را اداره مى‌کند، الآن اگر امام زمان نباشد همین عالم دارد مى‌گردد و هیچ هم دست نمى‌خورد! چرا؟! چون ادارۀ عالم به وجود شخصى خارجىِ کشیمنی² امام ارتباط ندارد! من این را مى‌گویم که این وجود، وجود وزنى و صورى است و آن ولایت یک وجود حقیقى است لذا در زمانى که خدا آدم را خلق کرده و پسرش هنوز به دنیا نیامده است تا چه برسد به اینکه زمان پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم برسد و نوبت ادارۀ امکان به‌عهدۀ پیغمبر باشد، در آن زمان ولایت پیغمبر پدرش را به کمال رساند! این چطورى مى‌شود؟! والله من نمى‌فهمم! من نمى‌فهمم که یک امر عدمى که هیچ کارى از او بر نمى‌آید و قرار است هفت هزار سال بعد بیاید، چگونه آن کسى که قبلاً هست را به کمال مى‌رساند؟! تا او کاره‌اى نباشد که نمى‌تواند کسى را به کمال برساند! تا او در همان موقع وجود عینى نداشته باشد که نمى‌تواند! حالا هرچه شما مى‌خواهید بگویید. این به‌خاطر این است که ذهن ما خیلى با مسائل حسى ارتباط دارد و به‌واسطۀ این براى ما مشکل است که درک کنیم که چطور این امر حقیقى و امر واقعى عینیت داشته باشد! اینجا را فهمیدیم؟! حالا سراغ ابن‌فارض ـ رضوان الله تعالی علیه ـ بیاییم: