جلسه ۷۴۲

 حالا یك خصوصیات نفسی هست و سعه وجودی هست كه آن‌ها جای خودش را دارد. بحث ما در مورد ولایت است، نه در مورد نفس و ظهور خارجی چون آن یك مطلب دیگر است. بحث در مورد علیت تامه برای ظهور أعیان است، حالا أعیان نه منظور أعیان مُلكی بلكه حتی ملكوتی نیز، آن ولایتی كه واسطه است، آن ولایت در كدام یك از ائمه تعین پیدا كرده است؟ در همه، همه چهارده معصوم، كه ما می‌گوییم چهارده تا؛ ما داریم امام صادق را در قبال خودمان می‌بینیم، واقعاً هم هست: امام صادق هست و یك شخص و تعین خارجی و یك ظهور خارجی و نفس خارجی و دارای خصوصیات خارجی است و فرق می‌كند با موسی بن جعفر، فرق می‌كند با پدرش امام باقر، با هم دیگر تفاوت می‌كنند.

 همانطوری كه ما فرق می‌كنیم، آن‌ها هم بشر هستند و آن‌ها هم دارای خصوصیات بشری هستند مثل ما، منتها صحبت در مقام روح و اتحاد روحی است، و در مقام آن حقیقت ولائی است كه روح امام به آن حقیقت ولائی در عالم واقع تشكل پیدا كرده و از دیدگان ما مخفی است. آن كه ما داریم می‌بینیم امام باقر است با این خصوصیات: با این وزن، با این چشم و ابرو و فلان و با این مسائل، صحبت كردنش، راه رفتنش، آمدنش، تصرفاتش، معجزاتش، این‌ها همه خب است، با امام رضا فرق می‌كند، امام رضا یك جور دیگر است، بعد وزن امام رضا شاید كمتر از امام باقر بوده؛ قطعاً هم كمتر بوده چون امام باقر خیلی سمین بودند، وزن امام جواد خب كمتر است، شكل امام جواد با شكل امام باقر فرق می‌كند. این‌ها خصوصیاتی است¹.

 بحث ما راجع به خصوصیات فردی خارجی نیست و همینطور راجع به سلائق و ... نیست، فرض كنید كه یك امام این را دوست دارد، یك امام چیز دیگری را دوست دارد، در روایات داریم، مثلًا امام رضا خیلی انگور دوست داشتند.²