جلسه ۷۴۲

 پس برای آن امام كه آن مجرای فیض الهی است، برای امام دیگر مسئله بدا معنا ندارد! حالا این امام كه می‌گوییم مجرای فیض و واسطه فیض است بر اساس همان مسئله‌ای كه: وَ ما أَمْرُ السَّاعَةِ إِلَّا كَلَمْحِ الْبَصَرِ¹ فقط یك اراده ما است كه به آن امر تعلق می‌گیرد، به آن مشیت ما تعلق می‌گیرد، این امرنا إلّا واحده یعنی یك خواست و یك اراده و یك مشیت است كه باعث ظهور و بروز همه ممكنات در عالم أعیان و در عالم مجرّدات شده². این أمرنا إلّا واحده واسطه آن امر چه می‌تواند باشد؟! آن عبارت است از نفس ولی، كه عبارت است از نفس رسول الله و ائمه علیهم السلام! و آن واسطه یعنی به اصطلاح فعلیت دهنده آن مقام قضاء در خارج؛ ایجاد كننده سلسله علیت در عالم خارج و ظهور و بروزی كه به واسطه این سلسله علیت، آن مقام مبهم در نظر ما! ظهور فعلی پیدا می‌كند. این امام علیه‌السّلام، كه می‌گوییم نفسش این مسئله را اجرا می‌كند، و انجام می‌دهد، كدام یك از این ائمه هستند؟ آن طوری كه بین همه مشهور است، هر امامی در زمان خودش. امام زمانِ در زمان امام صادق خود امام صادق است. امام زمان در وقت عبدالملك امام سجاد است. امام زمان در وقت منصور، امام صادق است یا موسی بن جعفر و هلّم جرّا كه الآن هم امام زمانِ ما، حضرت بقیه الله است. اینطوری كه در روایات هست، و این یك شكل روایات.

 با این بیانی كه ما عرض كردیم یك ولایت بیشتر نیست. مگر نمی‌گوییم وما أمرنا إلّا واحده‌؟ یك امر است كه این اراده خدا به صورت وساطت ولایت، آن امر واحده ظهور پیدا می‌كند. پس كدام یك از ائمه متصدی آن امرند؟ هیچ‌كدام! ولایت متصدی آن امر است! خصوص امام، یعنی بگوییم امام صادق، آن متصدی نزول این امر است، این تصدی این امر، كه به عنوان وساطت می‌خواهد این مسئله فعلیت سلسله علیت را در خارج محقق كند، به كدام‌یك از شخص امام است؟ امام صادق است، یا موسی بن جعفر است؟ به كدام یك از اینها؟