جلسه ۷۴۱

 ما گول همین یك متر جلوی دماغمان را می‌خوریم. یك خرده جلوتر را نگاه نمی‌كنیم. اگر قرار است مشیت الهی بیاید، هزارها برابر این‌ها را برده. وقتی در همان زمان‌هایی كه صحبت این بود كه عراق نمی‌دانم اسلحه دارد، سلاح كشتار جمعی و كشتار فردی و ...، از این بازی‌هایی كه بالاخره سر مردم باید گرم شود! وقتی گفتند، من احساس كردم به این حرفها نیست: باید تشریفتان را ببرید! باید تشریفتان را ببرید. و من یادم هست در همان موقع وقتی تحلیل‌های محلّلین خودمان را می‌خواندم، خنده‌ام می‌گرفت! می‌گفتم این‌ها هم مثل این كه یك خرده كم دارند! بنده خدا چه داری می‌گویی؟ یكی از این‌ها داشت تحلیل می‌كرد: واقعاً صدام، بهترین نظام اداره جنگ را ایجاد كرده. مملكت را به سه قسمت: یك قسمت را به فرزندش داده، یك قسمت را به این وكیل ... دارد با چنان آب و تابی نقل می‌كند كه انگار حالا این می‌خواهد پیروز شود! ما كه تا حالا دشمن بودیم، حالا شدیم رفیق! ما شدیم رفیق! حالا چون امریكا دارد می‌آید ما رفیق شدیم! به ریشش می‌خندیدم: بگو بدبخت! بگو بگو!

 چند نفر هم بودند ها! عرض می‌شود، بله، خودشان را سیاست‌مدار هم می‌دانستند.

 آقا یكدفعه صبح بلند شدیم گفتند بغداد فتح شد! همه ماندند! همه یك دفعه ماندند: ا؟! چه شد؟! چه شد یك دفعه؟!

 همان آقایی كه نیشش باز بود و داشت تحلیل می‌كرد، یك دفعه می‌بینید ابرویش رفت در هم! حالا بیا تحلیل كن دیگر: صدام به سه قسمت تقسیم كرده، یك قسمت را داده ... به بهترین وجه دارد اداره می‌كند ... بلند شو باز هم بیا تحلیل كن عَمْقُلی!

 چرا؟ چون قافیه را گم كرده‌ایم! آن مبدأ را فراموش كرده‌ایم. آن مبدأ را فراموش كرده‌ایم. الآن هم همین است. الآن هم همین است. فراموش كرده‌ایم. یك دفعه صبح گفتند آقا بغداد فتح شد! همه در رفتند! مسئول فلان یك دفعه به سربازانش گفت خوش آمدید، بعد هم معلوم شد كه یك قراردادی امضا كرده كه خود را تسلیم كنند! إ إ إ! این أیده بالرّعب چیست؟ این است، یك دفعه: إ! تمام شد! دارند می‌آیند! بلند شوم خودم را خلاص كنم، ملّت را هم راحت كنم، این وحشی صدام را هم بزنیم برود دیگر. بس است تا به حال هرچه خون مردم را خورده است و پدر مردم را در آورده و مردم را كشته و زیر گلوله گرفته و نمی‌دانم زندانشان كرده و ... بس است دیگر تا به حال كه این كارها را كرده. برویم تسلیم بشویم و مسئله را تمامش كنیم!