جلسه ۷۳۸

 تا دیروز می‌بینیم آقا یك طرز تفكر داشت، هیچ چیز عوض نشده، آسمان همان آسمان، ابر هم همان ابر است، گردش خورشید و ماه هم همان، امّا این هفته، امسال می‌بینیم طرز تفكر یك طور دیگر است. چه بوده، چه شده است؟ چه تغییری شده است؟ چه مسائلی اتفاق افتاده است؟ اگر امروز فلان مطلب را می‌بیند، همین مطلب را هم پارسال می‌دید. چرا پارسال این نظر را نداشت؟ چرا پارسال این‌گونه قضاوت نمی‌كرد؟ چرا پارسال این ...

 نه این‌كه بخواهد چشم بپوشد، حالِ او! در این موقع او را به تفكر دیگری وامی‌داشت. و حال او الآن او را به تفكر مخالفی وامی‌دارد. بسیاری از مسائلی كه ما به آن مبتلا می‌شویم چه در زمان ائمه و یا بعد از ائمّه و كیفیت تفكر ما، به حال ما بر می‌گردد. این هفته مورد لطف افراد قرار می‌گیریم یك جور فتوا می‌دهیم یك جور طرز تفكر برای ما پیدا می‌شود. هفته‌ی بعد مورد بی‌لطفی قرار می‌گیریم، هیچی عوض نشده، فقط همین یك لطف تبدیل به یك بی‌لطفی شده، یك بی اولش اضافه شده! لطفی شد، بی لطفی! شفقت، بی شفقت! هان! یك بی‌! یك بی آمده اوّل كلمه اضافه شده، هیچی هم عوض نشده است. فقط كم لطفی!

 آمده، آدم به او سلام نكرده است. یا یادش نبوده، یا حوصله نداشته است. مثلًا نرفته حتماً بگوید آقا، كیست پشت در؟ فلان و فلان و این حرف‌ها. چه شد؟ تمام شد! علی الاسلام السلام، الفاتحه! این چه می‌شود؟ حال عوض می‌شود. چیزی تغییر پیدا نمی‌كند. مسأله‌ای تغییر پیدا نمی‌كند. نه طرف مقابل كفر گفته و نه خلاف شرع انجام داده است. هیچ! حال كه عوض می‌شود تصورات بر می‌گردد. بعد دوباره كه مورد لطف قرار گرفت و سلام علیكم شروع شد و خانه‌اش رفت و آدم را یك مقداری مورد لطف قرار بدهد. می‌گوید: عجب آقای خوبی است! عجب آقای ... این چه می‌شود؟