تبیین حقیقت قضاء و قدر الهی

علم امام به اشیاء علم حضورى

اما براى امام رضا علیه‌السّلام [مجهول است؟! نه!] امام رضا خودش واسطه است چطور ممکن است نفهمد و نداند؟! وجود این‌ قَدَر در نفس امام رضا وجود عینى هست. این عجیب است! براى همین مى‌گویم که علم امام به اشیاء علم حضورى است و علم حصولى نیست. این‌طور نیست یک تابلویى را ببیند یا صبح بلند بشود کتاب جفر فاطمه را ورق بزند [و بگوید:] ببینیم امروز چه چیزهایى اینجا نوشته است تا یک وقتى یادمان نرود، صفوان اینجا بیاید ندانیم چه بگوییم، امام صادق [اینها را می‌گوید]! ابان اینجا مى‌آید مدام ورق بزنیم آهان امروز ابان اینجا مى‌آید ساعت ده در را مى‌زند و این سؤال را هم مى‌کند! حضرت عینکش را هم خوب بگذارد و نگاه بکند که یک‌ وقتى جملات باهم اشتباه نشود! بگویند که یا ابن‌رسول الله شما امامى پس چرا اصلاً [اطلاع نداری]؟! یا مثلاً امروز أبى‌بصیر مى‌آید و در نیتش این است که این را به شما بگوید، شما پیش‌دستى کن و به او بگو تا بگویند که آهان این امام بود! ببین! این را به من خبر داد! امام صادق صبح که بلند مى‌شود بعد از نماز به‌جاى تشهد و ذکر و وردى که باید بخواند این کتاب را ورق مى‌زند و یکى‌یکى ملاقات‌هایش را چک مى‌کند و حرف‌هایی که باید بزند را بخواند! این مزخرفات چیست که به ما مى‌گویند؟! صبح که امام بلند مى‌شود یعنى چه؟! شب که مى‌خوابد یعنى چه؟! نفسِ آمدن أبى‌بصیر و سؤال کردن الآن در وجود امام به‌عنوان قَدَر هست! چه می‌گویید؟! ورق مى‌زند یعنى چه؟! اطلاع پیدا مى‌کند یعنی چه؟! «إذا أرادَ الإمامُ أن یَعلمَ شَیئاً أعلمهُ اللَهُ ذَلکَ.»¹

نفس وجود أبى‌بصیر در علم امام هست! این حرف‌ها چیست؟! و اما آن اولیائى که بر این مسئله اشراف دارند آنها هم به این مسئله مى‌رسند منتها در تحت ولایت امام می‌رسند. بنابراین این قضایا و مسائلى که ما از افراد مى‌بینیم که راجع به ظهور وقت تعیین مى‌کنند و وقت تعیین کردند و راجع به علائم و فلان [صحبت کردند] همۀ اینها ناشى از جهل است! همه جهل است. بیچاره جاهل است. همه هم دروغ درمى‌آید، تا حالا که همه دروغ درآمد چون شما که اطلاع ندارید و شما که به علم حضورى نرسیده‌اید. آنها که به علم حضورى رسیده‌اند مثل‌ مرحوم والد و امثاله که حرف نمى‌زنند. اصلاً حرف زدن اینها مثل حرف زدن خود امام است. امام که حرف نمى‌زند و بیان نمى‌کند و نباید هم بیان کند. اینها از مسائل اسرار الهى است. امام همه چیز را نمى‌تواند براى مردم بگوید. عالَم به‌هم مى‌خورد و نظام عوض می‌شود و تکالیف همه چیز مى‌شود. آنهایى هم که می‌آیند این چرت‌وپرت‌ها را مى‌گویند مردم بدبخت را سرِ کار مى‌گذارند! می‌گویند: دو سال دیگر [امام ظهور می‌کند، بعد که] نشد می‌گویند: خب فلانى گناه کرد و دو سال تأخیر افتاد!