جلسه ۷۳۷

 پس ما در این جا دومطلب داریم. یکی عالم، عالم قضاء كلی است، خطّ الموتَ علة وُلد آدم مُخَطَّ القلاده علة جید الفتا¹. كه این می‌شود قضاء كلی.

 دّوم اینكه در كیفیت این قضاء كلی اختیار را به آدم می‌دهند. می‌خواهی بیایی در این جا بمیری، می‌خواهی با جهاد فی سبیل الله شهید بشوی، می‌خواهی در ركاب امام معصوم علیه السلام به شهادت برسی كه دیگر به فوز ابدی و صلاح سرمدی رسیده‌ای و رستگار می‌شوی. می‌خواهی خودت را فدای ابناء دنیا بكنی كه خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِكَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ² شامل حالت شود و بدبخت دنیا و آخرت بشوی و دین خودت را فدای دنیای دیگران بكنی، اختیار باخود توست. ای بدبخت.!

 بدبخت آن كسی است كه دین خودش را فدای دنیای مردم بكند. مردم كه دین ندارند، دنیا دارند، دین ندارند. آن‌وقت شخصی بیاید دین خودش را فدای دنیای دیگران بكند. این دیگر می‌شود، هم دنیایش را از دست داده چون آبروش رفته است و هم آخرتش را. آن وقت این مردم هم كه وفا ندارند. ها! وفا ندارند، عهد و پیمان سرشان نمی‌شود، التزام سرشان نمی‌شود. تا وقتی كه انسان برایشان كار بكند، آدم را به خدمت می‌گیرند، وقتی كه دیدند دیگر ارتباط برایشان ضرر دارد، به منافع دنیایشان ضرر می‌رساند، مثل یك دستمال تفاله، در زباله می‌اندازند و دیگر یادی از انسان هم نمی‌كنند.

 اینها ابناء دنیا هستند. معیارهای اینها با معیارهای آن كسانی كه راه خدا را می‌روند متفاوت است. سالكان راه خدا معیارهای دیگری برای ارتباط و برای اقتران و برای رفاقت دارند. ولی ابناء دنیا معیارهای خاص خودشان را دارند. مواظب‌اند از همدیگر آتو بگیرند، سند بردارند، بهانه بگیرند، در صندوق نگه دارند، یك روزی به درد بخورد و یك روزی برای همدیگر خط و نشان بكشند. اینها همه چیست؟ اینها همه معیارهای اهل دنیاست. آن كسی كه راه خدا را می‌رود این معیارها را ندارد.