جلسه ۷۳۵

ادامه بیان كلام مرحوم سید و تطبیق این مسأله با مُثُل افلاطونی

اعوذ بالله من الشیطان الرجیم

بسم الله الرحمن الرحیم

ادامه توضیح و بیان كلام مرحوم سید و تطبیق این مسأله با مُثُل افلاطونی

 در توضیح و بیان كلام مرحوم سید و تطبیق این مسأله با مُثُل افلاطونی در جلسات گذشته خدمت رفقا مطالبی عرض كردیم كه مطالب سید بسیار بسیار مطالب عالی و راقی است، و این، حكایت می‌كند از یك نوع انكشاف حقیقت امر و واقع برای این مطلب. و به نظر می‌رسد كه صرفاً این مسائل با تفكّر و تعمّق فلسفی برای ایشان به دست نیامده است. علی كلّ حال این‌ها از بزرگانِ اهل مراقبه بودند. اهل ذكر بودند، اهل ورد بودند و صرفاً به مطالعات و پرداختن به كتب اكتفا نمی‌كردند. و خب طبعاً هرچه انسان در این زمینه مراقبه‌اش بیشتر باشد ...، و این یك مسأله و قضیه‌ای حقیقیه است، نه اعتباریه و توهمیه و تخیلیه. هرچه انسان مراقبه‌اش بیشتر باشد و زمام امور خود را به دست عقل و فطرت و ربط با مبدأ بسپارد، این ارتباط وثیق‌تر می‌شود و وقتی كه وثیق‌تر شد، طبعاً نفحات از آن‌طرف برای انسان قوی‌تر می‌شود. و آن‌ها موجب تحوّل و تبدّل نفس و بالنتیجه تحوّل و تبدّل فكر و قوه عاقله خواهد شد. یعنی عقل از جنبه‌ی استعداد به جنبه‌ی فعلیت حركتش قوی‌تر و شدیدتر است. هرچه انسان به مسائلی كه بزرگان فرموده‌اند كم‌تر توجه كند و ذهن و فكر خود را به تعلّقات و كثرات متوجه كند، مخصوصاً در مسائل دنیوی و كثرات و مسائلی كه بیشتر توغّل در جزئیات را می‌طلبد تا ربط با كلیات را، در زمینه‌های مختلف اصلًا به طور كلی در بسته می‌شود، حالا چه برسد به این‌كه بخواهد خدای نكرده خدای نكرده خدای نكرده وارد مسائل محرّمه بشود، و در وادی خلاف شرع و خلاف رضای خدا بخواهد حركت كند. اصلًا به طور كلی در بسته می‌شود و آن حالت خاصّ برای بستر سازی عقل، از انسان گرفته می‌شود.¹