تأثیر مراقبه بر تحول فکر و عقل

خراب شد! مگر تا چه زمانى مى‌خواهی این اعتقاد بماند؟! این اعتقادِ این‌طورى اولاً همیشه مى‌ماند؟! خیلى ما ساده هستیم! هیچ قضیه‌اى پیدا نمى‌شود و هیچ واقعه‌اى نمى‌آید برگرداند و تا آخر همین‌طور مى‌ماند؟! که هم‌چنین چیزى نیست و نبوده و مى‌بینیم هم که نیست. ثانیاً، فردا این شخص نمى‌آید به شما بگوید که آقا به من خیانت کردید؟! چرا شما با این اخفاءِ خودتان، من را در جهل نگه داشتید؟! شما چه جوابی دارید بگویید؟! مى‌گویید که من به‌خاطر تو نگفتم! آن شخص مى‌گوید که به تو چه مربوط است؟! مگر تو ولىّ من هستى؟! مگر تو قیّم من بودى؟! مگر تو خداى من هستى؟! مگر تو ملکین رقیب و عتید من هستى؟! تو کیستى که آمدى می‌گویی که به‌خاطر اعتقادات تو من فعلاً دست نگه داشتم و مخفى کردم و صلاح و مصلحت نیست؟!

خیال مى‌کنم بالاترین لغت از نظر استعمال میان ما همین صلاح و مصلحت باشد! تو اصلاً چرا به من خیانت کردى؟! چرا حق را به من نگفتى؟! چرا اخفاء کردى؟! خب قضیه چیست؟ خب براى این است که «عَلیٌّ مَعَ الحَقِّ و الحقُّ مَعَ عَلیٍّ» هرجا که حق باشد، در آنجا شما باید کنارش على را بگذارید. صحبت زن و شوهر، در منزل را حساب بکنید، هان! على الآن پیش زن شماست یا کنار شماست؟ مواظب باشید! نگویید که حالا چون زن است بنابراین عیب ندارد، بگذار به او ظلم کنم، بگذار به او پرخاش کنم و بگذار به او زور بگویم. نه! همین‌که به او زور مى‌گویید، على مى‌رود کنار عیال شما مى‌نشیند و مى‌گوید که من آن‌طرفم! من با این هستم! من با تو نیستم! اگر چشم باطن داشتیم، على را در کنار او مى‌دیدیم! به‌عکس اگر نه، او بخواهد زور بگوید و ما خود را مظلوم ببینیم و احساس ‌کنیم، على مى‌آید در کنار ما می‌نشیند و ما به‌خاطر یک مصالحى صبر مى‌کنیم، تحمل مى‌کنیم، او مى‌آید در کنار ما مى‌نشیند و مى‌گوید که من با مظلوم هستم. من با ظالم نیستم.