تأثیر مراقبه بر تحول فکر و عقل

تلمیذ: روى زمین هم می‌شود گرفت.

استاد: بله. سنگى که مى‌زنند باید از حرم باشد. از مشعر هم نشد، نشد. فضیلت با مشعر است.

تلمیذ: ... دیگر جایز نیست؟

استاد: نه دیگر وقتى که آوردند دیگر اشکال ندارد. نفس اخراج حصاة از حرم اشکال دارد اما حالا که دوباره وارد حرم شده، نه دیگر حالا یک کار گناهى کرده است

تلمیذ: کسى که براى ... وقتى هست، چه‌کار کند؟

استاد: نه خب تغییر پیدا مى‌کند. بله اگر آثارش را داشته باشد، خب همان استصحاب موضوع است.

تلمیذ: یعنى هم‌زمان هم؟

استاد: مگر اینکه خصوصیات تفاوت کند آن‌وقت حکم استحاضه برایش بار مى‌شود.

الآن شما همین قضیه را ببینید. خب ما آنچه را که در شرع داریم تهیۀ حصاة از مشعر است. در منىٰ هم سنگ هست اما چرا پیغمبر صلّی الله علیه و آله و سلّم مى‌فرماید که باید از مشعر سنگ بردارید؟! اصلاً ما به این مسائل توجه نداریم و فقط می‌خواهیم همین سنگ را داشته باشیم و بزنیم. حالا این سنگ را داریم خارج مى‌کنیم و به عرفات مى‌آوریم حرام است گرچه به نیّت زدن است ولى بالأخره اخراج الحرمیات؛ آنچه که مربوط به حرم است، حرام است و شما سنگ حرم را به بیرون از حرم نمى‌توانید ببرید. هر لحظۀ بقاء و استمرار وجود در خارج از حرم حرام است. حالا به این کار نداریم. وقتى که ما در شرع داریم که از مشعر سنگ را جمع کنید چرا ما نباید به این حکم ملتزم باشیم؟! آخر این چه مرضى است که ما داریم؟! یعنى فهم ما از شارع بیشتر است؟! تازه مى‌گویند که سنگ‌ها را بردارید خرد کنید، ریز ریز کنید و در یک کیسه بگذارید و با خودتان از کوه‌هاى مکه بیاورید. یعنى فهم ما از شارع بیشتر است؟! وقتی مى‌گوید که سنگ را از مشعر جمع کنید، باید از مشعر انجام داد و تمام شد! خب آدم مى‌تواند بیاید جمع بکند. همه دارند این کارها را انجام مى‌دهند.