حقیقت مُثُل افلاطونی و جایگاه آن در معارف الهی

شما همین دوتا جمله را در کنار هم قرار بدهید بعد بروید ماه‌ها روى آن فکر کنید. یک روز کم است! یک روز و یک هفته کم است، خیلی کم است!

یک دفعه مرحوم آقا داشتند راجع به «الصلوة خیرٌ مِن النوم»¹ که این آقا از خودش درآورد صحبت مى‌کردند که دیدگاه یک رجل الهى با دیدگاه یک فرد سیاسى چه تفاوت و فرق‌هایى مى‌تواند داشته باشد.

ایشان فرمودند: دیدگاه رجل الهى؛ پیغمبر، رسول خدا، یک رجل الهی، بالاترینش! این [پیامبر] نماز که مى‌آورد و مى‌گوید: «حىّ على خیرِ العَمَل». در این «خیر العمل» همه چیز خوابیده است؛ خیرُ العمل مِن الصوم، خیرُ العمل مِن الحج، خیرُ العمل مِن الجهاد فى سبیل الله، جهاد غیر سبیل الله که خروج موضوعى دارد! خیرُ مِن العمل فی الإنفاق، خیرُ مِن العمل فی الصدقة، هر چیز که شما مى‌توانید به‌حساب بیاورید. نماز بالاترین است! شما این دیدگاه را بشکافید که چرا پیغمبر صلّی الله و علیه و آله و سلّم مى‌فرماید: نماز بالاترین است؟! [چرا نمى‌فرماید:] صوم، حج، جهاد! در جهاد خون ریخته مى‌شود! حلوا که در آنجا پخش نمى‌کنند، خون ریخته می‌شود! نمازی که در آن خون ریخته نمى‌شود آدم هم طورى نمى‌شود، نه طورى‌اش مى‌شود نه خونى ریخته مى‌شود نه اذیت و زحمتى برایش پیدا مى‌شود چرا باید نماز بهترین و بالاترین باشد؟! چرا باید خیر العمل باشد؟! این حرف را کسى نمى‌تواند بزند مگر آن کسى که واسطۀ فیض پروردگار و مجلیٰ و مجراى فیض باشد. او فقط مى‌فهمد که چرا نماز خیر العمل است که تمام حقیقت هستى انسان به ربط است و ربط هم در همین نماز حاصل مى‌شود. آن ربط نباشد جهاد کشک مى‌شود! روزه کشک می‌شود! انفاق کشک مى‌شود! همه کشک مى‌شوند! کشک در کشک در کشک، همه کشک مى‌شوند! آن ربط اگر نباشد همه کشک مى‌شود! آن ربط اگر باشد همه چیز صحیح مى‌شود، همه چیز درست مى‌شود.