جلسه ۷۳۴

 مسائلی را كه انسان مشاهده می‌كند و مطالبی را كه می‌شنود. تفكراتی را كه از افراد صاحب آن تفكرات می‌بیند، نگرش آن‌ها، واقعاً چندش آور است. و واقعاً مهوّع است و واقعاً تهوّع برای انسان پیش می‌آورد وقتی كه انسان می‌بیند انسانی كه در عصر كذا و كذا، در این شكوفایی علمی است، این چگونه در خارج، تفكرات خودش را عرضه می‌كند و كارهای خودش را انجام می‌دهد، چه ارزش‌هایی را قبول دارد، و به چه ارزش ها پشت پا می‌زند! و خیلی واقعاً تأسّف آور است كه انسان بیاید و در این دوره و زمانه مسائلی را مطرح كند كه حكایت از بی نیازی و عدم احتیاج انسان به رابط بین عالَم مادّه و عالم ملكوت است. خیلی این دور بودن از واقعیت را می‌طلبد كه انسان چشم روی همه‌ی وقایع ببندد و پا روی همه‌ی چیزها قرار بدهد.

 اشكالی كه بر عرب جاهلی می‌كردند كه چطور دختر چهار ساله و پنج ساله را با دست خودش زنده به گور می‌كرد، درست شد؟ آن كسی كه یك مشت افراد بی‌گناه را كه در آن هواپیما از یك جا به جای دیگر می‌روند ـ پیر مرد در آن هواپیماست، بچه شیرخوار در آن هواپیماست، زن ... ـ به مسائل سیاست و این حرفها ربطی ندارد ـ یك موشك شلیك می‌كند و آن‌ها را تكه تكه می‌كند! خب این بدتر است یا آن؟ خب اگر قرار باشد ما او را دور از انسانیت بدانیم، قطعاً باید اسم حیوان روی این فرد بگذاریم. چون دارد با چشم خودش می‌بیند. یا آن كسی كه خلبان یك هواپیمایی است و بر بالای یك مدرسه، كه بچّه‌ها در آن مدرسه بازی می‌كنند، در صحن مدرسه ... می‌بیند و مشاهده می‌كند و بعد بمب را در آن‌جا می‌اندازد، آن حیوان‌تر است یا آن عرب كه دختر چهار ساله یا پنج‌ساله‌ی خودش را زنده به گور می‌كند؟ آن شخص دارد از بالا سوخته شدن این ها را تماشا می‌كند و بمب را می اندازد. كدام حیوان‌تر است؟ كدام از انسانیت دورترند؟ درست؟ و قس علی هذا، هركس می‌خواهد باشد. چه مسلمان باشد، چه مسیحی باشد، چه شیعه باشد، فرق نمی‌كند. چه عالِم باشد، چه غیر عالم باشد، چه روحانی باشد ... هیچ تفاوتی ندارد. منظور، گرفتار شدن در نفس أمّاره، و دور بودن از فرهنگ توحید و فرهنگ اولیاء الهی است. كسی كه از آن فرهنگ دور باشد، دست به هر كاری می‌زند. در هر لباسی و موقعیتی به آن كار دست می‌زند. اگر نزند، معلوم است مصلحتش اقتضا نكرده است. نمی‌توانسته یا برای رسیدن به آن منویاتِ خودش و نفسانیاتِ خودش توان نداشته است.¹