جلسه ۷۳۰

 وقتی كه شمس طلوع می‌كند خب طبعا ظهور شمس عبارت است از وجود شمس در آن مواقف مختلفه و در امكنه مختلفه، اما این حضور شمس در آنجا به عنوان حضور با تمام آن محدودیت و امكانات و یا استعداد نیست و الا یك اتاق سه در چهار كه نمی‌تواند یك همچنین عظمتی را در خود جای بدهد، طبعا به میزان حصه خودش آن حضور را قبول می‌كند و این در قبول آن حضور، تبدیل به ظهور آن شمس می‌شود و آن ظهور خارجی در این جا مجسم و ملموس می‌شود. این نكته نكته بسیار مهمی است، نكته مهم در این جا این است كه انسان به واسطه این قضیه حقیقت ظهور را ادراك می‌كند.

 خب در اینجا مثل افلاطونی در كلام مرحوم میرداماد به این نحوه حقیقت خودش را نشان می‌دهد و این را برملا می‌كند كه كیفیت تحقق مثل افلاطونی و اعیان خارجی، همان كیفیت تحقق وجود قضای كلی الهی و قَدَری است كه برای آن قضای كلی ترسیم می‌شود.

 وقتی كه یك قضای كلی الهی برای ایجاد و خلق زید می‌آید، این قضا یك امر كلی است كه دارای جنبه سعی است و هر ماهیتی را می‌تواند در خودش جای بدهد، ولی وقتی كه این قضا كه عبارت است از یك ماهیتی كه آن ماهیت می‌تواند اشكال مختلف داشته باشد و حتی می‌تواند خصوصیات مختلف داشته باشد و صفات مختلف داشته باشد وقتی كه می‌خواهد در خارج تحقق پیدا كند طبعا نمی‌تواند با خصوصیات مبهمه و با صفات مبهمه و با ملكات و غرائض مبهمه در خارج تحقق پیدا كند بلكه در قالب‌های مختلفی كه تقدیر می‌شود، شكل پیدا می‌كند. آن حقیقت كلی و سعی مرتبا مقید می‌شود. اولا وارد این مسئله می‌شود كه این زید باید در فلان قبیله تولد پیدا كند پس سایر قبایل كنار می‌روند، این خودش می‌شود قدری بر قضای الهی كه در این جا تقدیر شده است، بعد هم از آن قبیله وارد در فلان خانواده می‌شود دوباره می‌بینید كه در اینجا یك بُرشِی خورد و سایر خانواده‌ها كنار رفتند، دوباره در اینجا قدری روی قدر قبلی آمد و شكل پیدا كرد، باز از آن خانواده بزرگ یك خانواده كوچك انتخاب می‌شود، بعد از آن خانواده كوچكتر دو فرد تعیین می‌شوند، این دو با هم ازدواج می‌كنند همین طور در طول ازدواج هی تقدیر می‌خورد مثلا داروهایی كه در این مدت زن می‌خورد، نحوه زیست و نحوه حیات او، حركات او اینها همه هر كدام به بچه شكل می‌دهد تا این كه وقتی كه آن زید متولد می‌شود، دیگر ما مشاهده می‌كنیم دارای شكل خاصی است و صفات خاصی است و داری غرائض خاصی است.