جلسه ۷۲۹

 فان قیل: المشهور ان افلاطون اثبت الجواهر العقلیه فی الاعیان بحیث هی ماهیات کلیات للافراد الخارجیة اگر به این نحو گفته شود كه اثبات جواهر عقلیه، یك ماهیات كلیه بر افراد خارجی است ـ این را معلم ثانی می‌گوید ـ شما چه می‌گویید؟ ایشان می‌گویند كه نه، باید تأویل كرد كلام افلاطون را و توجیه كرد قلت: لعل مراده بالاعیان العقول‌؛ عقول یعنی اذهان فانها اعیان العالم الحسی اعیان عالم حس است والعالم الحسی انما هو ظل لها عنده عالم هستی ظل است برای آن جنبه عالم عقلی. خب لذا این وجودش می‌شود وجود نفسی و وجود ذهنی. انتهی کلامه كلام ایشان یعنی حالا این كلام كلام مرحوم آخوند است وهذا التأویل مستبعد جداً اذ المنقول عن الافلاطون و الاقدمین و تشنیعات اللاحقین من الاتباع ارسطو علی مذهبهم یدل اینها دلالت می‌كند علی انّ تلک الصور موجودة فی الخارج چطور این كه خود شخص در خارج موجود است این صور موجود است كه قائمة بذواتها ارتباط به نفس ندارد، خود این صورت قائم است به ذوات ذی صوره، این صورت جسمی ما قائم به جسم است، آن صورتها قائم به خود ذوات خودشان هستند، لا فی موضوع و محل نه این كه در ذهن و جایی آن صورتها تحقق داشته باشند وقد نقل عنه از جناب افلاطون كه ایشان فرمودند انه قال: انی رأیت عند التجرد افلاکاً نوریة من در عالم شهود و مشاهده افلاك نوریه دیدم. وعن هرمس انه کان یقول هرمس می‌فرماید كه ـ ایشان هم از فلاسفه یونان بوده است ـ ان ذاتا روحانیه القت الی ... آن وقت شما نگاه كنید آقایان به این مطالب می‌فرمایند قی كرده‌های فلاسفه! آخر آدم باید این درد را كجا ببرد؟ كی ما باید ادب یاد بگیریم؟ كی باید واقعا ادب یاد بگیریم؟ ما كه دعوی شاگردی امام صادق را می‌كنیم! امام صادق این مطالب را در زمان خودش اگر می‌شنید رو می‌كرد به اصحاب می‌گفت اینها قی كرده افلاطون است؟ این امام صادق ما است؟!